พี่สาว?
หลี่ชิงลั่วรู้สึกเหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจ ไม่กล้ารับคำเรียกนั้นแม้แต่คำเดียว
ครานี้เองนางเป็นฝ่ายเดินเข้าไป หยุดยืนตรงหน้าหลี่เฉาจิ้งแล้วย่อตัวลง
นางยื่นมือไปจับเขาไว้แน่น สายตาจ้องเขม็งไปยังชายหน้าตาซูบผอมที่ตอนนี้กลับสวมวิญญาณเด็กน้อยอยู่ภายใน หลี่ชิงลั่วหัวเราะเย็นชาในลำคอ
"ฟังข้าไว้ ข้าไม่สนใจว่าเจ้าจะแสร้งทำเป็นหนีความจริง หรือบ้าไปจริงๆ กันแน่ แต่ที่ข้าอยากฆ่าเจ้านั้นเป็นความจริงแท้!"
"ถึงเจ้าจะเป็นบิดาของข้า แต่เจ้าเคยทำสิ่งใดที่ดีต่อข้าไว้บ้างหรือ?"
"ต่อมารดาของเจ้าเอง เจ้าเคยมีใจจริงแก่สักครั้งไหน?"
"บัดนี้ยังทำให้ท่านย่าต้องโศกเศร้าเสียใจถึงเพียงนี้ ต่อให้ตายไปร้อยครั้งก็ไม่อาจลบล้างความผิดได้!"
"อย่าคิดว่าเจ้ารอดพ้นจากครานี้ไปแล้วข้าจะยอมปล่อยเจ้าไว้"
"หลี่เฉาจิ้ง ข้าจะจับตาดูเจ้าไว้"
"หากเจ้าเผลอแสดงหางจิ้งจอกออกมาอีกครั้ง ข้าจะสู้จนตัวตาย ต่อให้ต้องแบกรับบาปกรรมไว้เต็มตัว ก็จะไม่ยอมจบสิ้นกับเจ้าเด็ดขาด!"
กล่าวจบ หลี่ชิงลั่วก็ผลักหลี่เฉาจิ้งอย่างแรง
หลี่เฉาจิ้งทรุดลงกับพื้นทั้งกาย สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
"เจ้า... เจ้าเป็นผู้ใดกันแน่? เหตุใดข้าจึงฟังถ้อยคำของเจ้าไม่เข้าใจเลย?"
"ถึงเจ้าจะงดงามเพียงนี้ แต่เจ้าก็มิใช่คนดี"
"ฮือๆ... ข้าเอาอาม่า ข้า— อาม่า!!"
"ฮือๆ พี่สาวผู้นี้จะฆ่าคน จะฆ่าคนแล้ว—"
หลี่เฉาจิ้งนั่งลงกับพื้นไม่แยแสผู้ใด ส่งเสียงร้องไห้โวยวายไปพร้อมกับดิ้นรนไปมา
หลี่ชิงลั่วจ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นชา นานเข้าจึงแน่ใจว่าเขาไม่ได้แสร้งทำ จึงลุกขึ้นยืน
"ใครอยู่แถวนี้ ไปนำท่านหญิงใหญ่แห่งจวนแม่ทัพและบ่าวชายของตระกูลหลี่เข้ามา ส่วนคนของตระกูลชวี ห้ามแม้แต่คนเดียว!"
คนเฝ้าลาน:“ขอรับ คุณหนู”
ไม่นานนัก นางชวีก็เดินเข้ามาในลานพร้อมกับสิบกว่าบ่าวชาย โดยมีแม่ชีฉางประคองอยู่
นางเห็นหลี่ชิงลั่วก็ร้องเรียกขึ้นมาก่อน:“หลัวเอ๋อร์!”
หลี่ชิงลั่วหันไปทางนาง แต่ไม่ตอบรับ
นางชวีตาแดงก่ำ
"หลัวเอ๋อร์..." นางเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปหาหลี่ชิงลั่ว คว้าแขนทั้งสองข้างเอาไว้:"หลัวเอ๋อร์ เจ้ายังคิดเคืองแม่ผู้ให้กำเนิดอยู่หรือ?"