แม่นมเติ้งหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย
คำพูดของคุณหนูของนาง บางครั้งก็ทำให้ตนเองซึ่งผ่านโลกมามากถึงขนาดนี้ยังอดทนไม่ไหว
แม่นมเติ้งรีบกล่าวต่อไปว่า "เขาว่ากันว่าวันนั้นนายท่านอุ้มคนผู้นั้นกลับมา คืนนั้นก็โปรดอนุภรรยาหลิวเสียแล้ว ทั้งไม่สนใจว่าวันนั้นคุณหนูยังไม่กลับบ้าน ไม่รู้ชะตากรรมเป็นเช่นใด ในใจนายท่านนั้น คุณหนูยังคงไม่สำคัญเลยกระมัง..."
ฉู่เอ๋อร์ส่งเสียง "ฮึ" แล้วกล่าวว่า "คุณหนูของเราไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาเลยสักนิด!"
หลี่ชิงลั่วตบมือฉู่เอ๋อร์เบา ๆ
"ฝ่ายห้องชุนไจ้ มีท่าทีเช่นไร?"
แม่นมเติ้งกล่าวว่า "ได้ยินว่าท่านหญิงโกรธยิ่งนัก ทุบข้าวของในห้องที่ขว้างได้จนเกือบหมด แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะนายท่านจัดคนรับใช้ทั้งตำหนักให้อนุภรรยาหลิว ดูเหมือนตั้งใจจะต่อต้านท่านหญิงโดยเฉพาะ"
หลี่ชิงลั่วถามว่า "สืบมาแล้วหรือยัง? หลังจากนั้นดื่มยาบำรุงครรภ์หรือยาคุมกำเนิด?"
แม่นมเติ้งยิ้มแล้วกล่าวว่า "นายท่านจับตาดูอนุภรรยาหลั่วดื่ม ยาบำรุงครรภ์"
หลี่ชิงลั่วกล่าว "เช่นนั้นก็ดี จงสอดส่องดูแลให้ดี อย่าให้แม่แท้ ๆ ของข้าทำอะไรแอบแฝงอีก จนทำร้ายน้องชายน้องสาวของข้า"
"อนุภรรยาหลิวร่างกายแข็งแรงและยังสาว หากโชคดี ปีหน้าก็จะได้ให้กำเนิดบุตร นางหากยินดี มีลูกมากขึ้นก็ยิ่งดี"
"เมื่อข้ามีน้องชายน้องสาวแท้ ๆ มากขึ้น บิดาผู้นี้ของข้าก็คงไร้ประโยชน์แล้ว..."
หลี่ชิงลั่วยื่นมือ 'ปั้ง' เสียงหนึ่ง หักกิ่งเหมยแห้งที่อยู่ข้างกายทิ้ง
จวนเพ่ย
หลี่ชิงลั่วพักผ่อนอยู่สองวัน ก็เตรียมจะมาที่จวนเพ่ยเพื่อเยี่ยมหนานเจีย
เมื่อวานท่านอ๋องหญิงหนานผิงไปที่จวนแม่ทัพเพื่อเยี่ยมหลี่ชิงลั่ว ทั้งสองนัดหมายกันวันนี้ที่หน้าจวนเพ่ย
เพราะว่าหากหลี่ชิงลั่วมาเยี่ยมด้วยตนเอง นางเองก็ไม่มั่นใจว่า จวนเพ่ยจะยอมให้คนสกุลหลี่เข้าประตูจวนเพ่ยหรือไม่
"พี่หลัวเอ๋อร์!"
ท่านอ๋องหญิงหนานผิงมาช้าไปเล็กน้อย นางกระโดดลงจากรถม้าวิ่งมาที่หน้าหลี่ชิงลั่ว เปิดม่านแล้วก็ยิ้ม
จวนกั๋วกงเผยย่อมไม่ขวางกั้นองค์หญิง คงไม่นานนัก ฝ่ายในก็ได้รับข่าว ส่งคนออกมาคำนับอย่างนอบน้อมแล้วนำทั้งสองเข้าไป