หลี่ชิงลั่วมาถึงสุสานตระกูลเผย
ที่นี่ตามปกติควรมีคนเฝ้า แต่เพราะซู่อ๋องกำลังสืบคดี ผู้เฝ้าสุสานจึงพากันหนีไปหมดนานแล้ว
ทั่วทั้งสุสานตระกูลเผยรกร้างวุ่นวาย
บนพื้นยังมีคราบเลือดให้เห็นทั่วไป
แม้ศพจะไม่หลงเหลือแล้ว แต่ผู้ใดเห็นก็รู้ทันทีว่าที่นี่เพิ่งผ่านการต่อสู้อันดุเดือดมา
ฮูหยินผู้เฒ่าเผยตามมาถึงที่นี่ ก็จับแขนแม่นมจางเดินโซซัดโซเซไปที่หน้าหลุมศพของบิดามารดาและพี่ชายของนาง
หลี่ชิงลั่วเดินสำรวจในสุสานเช่นกัน ไม่นานนางก็พบทางเข้าอุโมงค์ลับ
คือหลุมศพเปล่าแห่งหนึ่งนั่นเอง
น่าเสียดายที่อุโมงค์ลับยังไม่ถูกขุดเปิด ภายในจึงถูกปิดตาย
“แม่นมทั้งหลาย ยกเครื่องมือมา!”
หลี่ชิงลั่วระหว่างทางมานั้น ได้ยืมพลั่ว จอบ และเครื่องมือต่าง ๆ มาเรื่อย ๆ ดังนั้นจึงรีบเรียกแม่นมทั้งหมดที่พามาด้วยให้ลงมือขุดดินทันที
แต่นางนึกถึงตอนที่พวกนางยังอยู่ที่คุกใต้ดิน ตอนที่คุกถล่มลงมาทีละส่วน
ทางเข้าอุโมงค์ลับก็ถูกฝังไปด้วย
ยามนั้นพวกนางอยู่ไกลจากที่ของคุณชายผู้อ่อนแอคนนั้นมาก ย้อนกลับไปไม่ทันแน่นอน
ไม่รู้ว่าเขาจะเป็นอย่างไรบ้าง อุโมงค์ทั้งเส้นจะถล่มทลายลงหมดหรือไม่
หลี่ชิงลั่วถือพลั่วลงมือขุดด้วยตัวเอง
นางพึมพำเบา ๆ “คุณชายผู้นั้น ขอให้ท่านยังปลอดภัยดีเถิด”
อุโมงค์ถูกขุดทะลุ
หลี่ชิงลั่วเห็นว่าพื้นที่ด้านในยังค่อนข้างสมบูรณ์ ก็โล่งอกทันที
โชคดีที่คุกใต้ดินถล่มไปแล้ว แต่อุโมงค์เส้นนี้ดูเหมือนยังไม่ถูกกลไกทำลายสิ้นเชิง
“คุณหนู ท่านตามหาผู้ใดกันแน่เจ้าคะ?”
แม่นมเจิ้งถือพลั่ว เช็ดเหงื่อแล้วเอ่ยถาม
การขุดอุโมงค์นี้ เหนื่อยยิ่งกว่าสู้ศึกเสียอีก วันนี้ทำให้ทุกคนเหน็ดเหนื่อยกันถ้วนหน้า
แต่ก็ดีที่อุโมงค์นี้ไม่ได้ขุดไปเปล่า ๆ ภายในกลับมีโลกอีกใบซ่อนอยู่จริง ๆ
หลี่ชิงลั่ว: “อุโมงค์นี้คือทางออกอีกเส้นหนึ่งที่นำไปสู่คุกใต้ดินตระกูลเผย ภายในยังมีคนหนึ่งคอยให้ข้าไปรับเขา ข้าเกือบจะผิดคำพูดแล้ว”
“แม่นมเจิ้ง ท่านมากับข้าสักรอบหนึ่ง แม่นมที่เหลือ เหนื่อยกันมากแล้ว เชิญพักผ่อนอยู่ที่นี่เถิด”
พูดจบ หลี่ชิงลั่วก็ก้าวเท้าเข้าไปในอุโมงค์พร้อมกับแม่นมเจิ้ง
แม่นมเจิ้งเพิ่งสังเกตเห็นว่าเท้าของหลี่ชิงลั่วสวมรองเท้าผู้ชายที่ใหญ่โตมากคู่หนึ่ง