เจิ้งหว่านซิ่วเบ้าตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ: "เจ้า... เจ้ารู้หมดแล้วหรือ?"
จิ่งชวนมองสีหน้ามารดาแล้วกล่าวต่อไป: "ไม่... บางทีอาจไม่ใช่พวกเจ้าสืบรู้ แต่เป็นอาอ๋องที่รู้ความจริงมานานแล้วกระมัง?"
"อาอ๋องรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าหลัวเอ๋อร์ถูกแม่นางตำแยเปลี่ยนตัวพาไป เพียงรอวันที่จะใช้เรื่องนี้ได้ เมื่อถึงเวลาเหมาะสม ก็ค่อย ๆ เปิดเผยเบาะแสให้ฮูหยินผู้เฒ่าเผยรู้..."
เจิ้งหว่านซิ่วนิ่งเงียบ
จิ่งชวนเห็นนางมีปฏิกิริยาเช่นนี้จึงถาม: "อาอ๋อง ระหว่างนั้นท่านเข้าไปมีส่วนเกี่ยวข้องหรือไม่?"
เจิ้งหว่านซิ่วจึงรีบแก้ตัว: "ข้าไม่ได้! อาอ๋อง อาอ๋องเกลียดที่นางชวีเคยทำร้ายเจ้า ฉะนั้นตอนแรกที่คิดจะทำร้ายลูกนางก็เคยคิดจะฆ่าลูกนางเช่นกัน!"
"แต่อาอ๋องยังไม่ทันลงมือก็เห็นแม่นางตำแยทำเรื่องนั้น อาอ๋องเพียงแต่ไม่ขัดขวาง ปล่อยให้มันเกิดขึ้น เป็นเพียงคนยืนดูเท่านั้น อาอ๋องก็ผิดหรือ?"
จิ่งชวน: "อาอ๋องไม่ได้ผิด แต่อาอ๋อง นางชวีชั่วร้าย แต่หลัวเอ๋อร์เล่า? นางไร้เดียงสาเพียงใด ต้องมาชดใช้บาปแทนมารดาของนาง?"
"นางเหมือนกับลูก เกิดมาไม่รู้จักความเลวร้ายของโลก ไม่รู้ความแค้นของพวกผู้ใหญ่ กลับต้องแบกรับความทุกข์ยากทั้งปวงในโลก ต่อให้ลูกต้องทนทุกข์ตั้งแต่เด็ก ก็เป็นการใช้หนี้แทนมารดาหรือ?"
เจิ้งหว่านซิ่วได้ยินดังนั้น ยกมือขึ้นอย่างหุนหันพลันแล่นตบหน้าจิ่งชวนหนึ่งที
"เจ้า— เจ้าหมอนี่!"
แต่พอตบเสร็จ นางก็เสียใจทันที
แล้วร้องไห้เข้าไปโอบกอดจิ่งชวนไว้
"เสี่ยวชวน อาอ๋อง... อาอ๋องไม่ตั้งใจ อาอ๋องแค่ได้ยินเจ้าพูดแบบนั้นแล้วโกรธเท่านั้น"
"เสี่ยวชวน เจ้าอย่าโกรธอาอ๋องเลย..."
จิ่งชวนส่ายหน้า "ลูกไม่โกรธ"
"อาอ๋องทำอย่างไรกับลูก ลูกก็ไม่เคยก่นึกโกรธ ชีวิตลูกเป็นอาอ๋องให้มา ตั้งแต่เด็กก็ทำให้อาอ๋องลำบากและเป็นห่วง ลูกรู้สึกเป็นหนี้บุญคุณอาอ๋องไปชั่วชีวิต"