หลี่ชิงลั่วฟังแล้วใจสั่น: "เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้? พวกนางทำเช่นนี้ ไม่เกรงกลัวบิดาของเจ้าจริงหรือ?"
เผยหนานเจีย: "เพราะมารดาของข้า...เมื่อครั้งนั้นตกสู่ซ่องโสเภณี ดังนั้น บิดาและมารดาของข้า จึงกลายเป็นที่ระอาใจของจวนกงกั๋วฟู่ตระกูลเผย"
"แต่มารดาของข้าตกสู่ซ่องโสเภณี มิใช่เพราะถูกจวนกงกั๋วฟู่ตระกูลเผยทำร้ายหรือ?"
"เป็นท่านย่าของข้า ฟังคำของยายผู้ใหญ่ คิดว่าทำร้ายมารดาของข้าแล้ว โยนนางไปยังที่เช่นนั้น บิดาของข้าเองก็จะสิ้นหวัง!"
"ใครจะรู้ว่าบิดาของข้าในปีนั้น ทุ่มครึ่งชีวิตก็ต้องช่วยมารดาของข้าออกมาให้ได้"
"สุดท้ายมารดาของข้ามิได้เสียตัว แต่บิดาของข้ากลับเกือบตายจริงๆ"
"หลังจากนั้น ท่านย่ายังคิดจะให้มารดาของข้าจากไป กล่าวว่านางอยู่ต่อ บิดาของข้าก็จะสูญเสียทุกอย่าง..."
"แต่ท่านย่าไม่รู้เลย หากมิใช่มารดาของข้าคอยห้ามปรามบิดาของข้า บิดาของข้าก็คิดจะพามารดาของข้าหนีจากเมืองจินหลิง หลีกหนีเรื่องวุ่นวายทั้งหลายเหล่านี้นานแล้ว"
"แม้พวกเขาจะเป็นดังนกกระเรียนป่า ไม่ต้องการตำแหน่งขุนนาง บิดาของข้าเก็บยา มารดาของข้าทอผ้า ก็ยังมีชีวิตอยู่ได้ มิต้องทนทุกข์ในจินหลิงเช่นนี้"
"แต่มารดาของข้ารำลึกว่าท่านย่ามีวาสนาน้อย ปีนั้นเพิ่งคลอดบิดาของข้า ปู่ของข้าก็จากไป ดังนั้นจึงไม่ต้องการให้ข้าทำให้ท่านย่าสูญเสียลูกชายอีกคน"
"โชคดีที่บิดาของข้าแม้ป่วยหนักก็ได้ยินคำพูดเหล่านี้ ท่านกล่าวว่าหากมิใช่มารดาของข้า ท่านเองก็มีชีวิตอยู่ไม่ได้ตั้งแต่เด็กแล้ว"