กองทัพแคว้นตะวันตกถูกกองทัพหลานไหล้อมโอบตีสองด้าน เพียงแวบเดียว แนวรบที่ครั้งหนึ่งยังสู้กันแบบไม่มีใครเป็นรองใครก็พลิกกลับหัวหางสิ้น
กองทัพหลานไหลุกเล็ดเข้าตีดุจมีดผ่านกระบอกไม้ ผลักดันกองทัพแคว้นตะวันตกให้แตกพ่ายถอยร่น ไม่เหลือแม้แรงต้านทาน
กระทั่งเส้นทางแห่งการหลบหนีก็ถูกปิดกั้นสนิท
กองทัพแคว้นตะวันตกเหลือเพียงสองหมื่นสามหมื่นคน แต่กองทัพหลานไหลมีถึงห้าหมื่นเต็ม
โดยเฉพาะเมื่อกองทหารภายในเมืองปรากฏกายออกมา ขวัญกำลังใจของกองทัพแคว้นตะวันตกก็เริ่มสั่นคลอน
แล้วแม่ทัพใหญ่ฝ่ายแคว้นตะวันตกจะยอมรับชะตาเช่นนี้ได้อย่างไร
"คนแคว้นกลางเจ้าเล่ห์บัดซบ!"
เขาขี่ม้าคว้าดาบด้วยความโกรธเกรี้ยว พุ่งทะยานไปยังหน้าสุด
สายตาจ้องมั่นไปที่ร่างสูงใหญ่ซึ่งสวมหน้ากากเขี้ยวปากเขียว กำลังฆ่าฟันศัตรูอยู่หน้าสุดเช่นกัน
นั่นคือองค์หลานไหงรังนั้นหรือ?
มองดูก็เพียงเท่านี้เอง!
ไม่มีร่างกายแกร่งกำยานเช่นนักรบแคว้นตะวันตกเช่นเขาเลย
ใบหน้ายังซ่อนอยู่ใต้หน้ากาก ดูท่าเป็นสิ่งที่ไม่อาจเปิดเผยต่อแสงสุริยันเสียแล้ว!
วันนี้เขาจะสังหารองค์หลานไหนี่เสีย ให้กองทัพห้าหมื่นนี้รู้แก่เจ็บ!
การเรียกขวัญกำลังใจของกองทัพแคว้นตะวันตกให้กลับมา ก็มาถึงเวลาแล้ว!
ใบหน้าแม่ทัพใหญ่แคว้นตะวันตกเต็มไปด้วยความทะเยอทะยานที่มั่นใจเต็มเปี่ยม เขาเพิ่มความเร็ว แทงกลางฝูงชน คว้าดาบแล้วตะโกนว่า "องค์ลานไห่ เอาชีวิตมาแลก——"
เงาหน้ากากเขี้ยวปากเขียวนั้นแหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย ดาบก็ฟันลงมาดุจเงาพร่าเลือน
เพียงสองกระบวน แม่ทัพใหญ่ก็แหงนตาโพลง มือประคองลำคอตัวเอง
เป็นไป……ไม่ได้เลย……
ดวงตาที่เต็มไปด้วยความสยองยังค้างอยู่บนใบหน้า ศีรษะก็หลุดร่วงจากลำคอลงพื้นด้วยเสียง 'กุลึก' แล้ว
ตามมาด้วยทวนยาวที่เงยศีรษะนั้นขึ้น ยกสูงเหนือปลายทวน
เลือดยังพุ่งกระเซ็น ทวนนั้นก็ถูกยกขึ้นสูงสุด
มีคนตะโกนขึ้นว่า "แม่ทัพใหญ่แคว้นตะวันตกถูกองค์หลานไหฟันศีรษะขาดด้วยพระหัตถ์ตนเอง——เจ้าทั้งหลายชาวแคว้นตะวันตก ยังไม่รีบยอมจำนนอีกหรือ——"
"แม่ทัพใหญ่แคว้นตะวันตกถูกองค์หลานไหฟันศีรษะขาดด้วยพระหัตถ์ตนเอง——"
"กองทัพแคว้นตะวันตก ยอมจำนนเดี๋ยวนี้——"
ไม่นานนัก เสียงโห่ร้องก็ดังก้องไปทั่วทั้งสมรภูมิ