แต่ทว่า ชิงลั่วค้นพบความผิดปกติและความพิรุธของศพเหล่านี้ได้ในไม่ช้า
ศพเหล่านี้ ล้วนเป็นหญิงสาวล้วนๆ อย่างน่าประหลาด
แม้ศพจะไม่เน่าเปื่อย แต่แก้มทั้งสองข้างบุบโบ๋ และตั้งแต่คอลงไป เนื้อหนังแทบจะติดกับกระดูกแห้งผาก ดูท่าเหมือนถูกคนดูดเลือดจนแห้งเหือดทั้งเป็น...
หลี่ชิงลั่วหันทางแสงไฟจากไม้ขีดไฟในมือ ทว่าเมื่อสบเข้ากับดวงตาที่กำลังกลอกไปมาได้ หลี่ชิงลั่วก็ต้องตกใจจนร้องออกมา "อ๊า!!!"
"ฮี่ๆ... อิอิ..."
อีกฝ่ายจ้องมองนาง เอียงคอเล็กน้อย แล้วหัวเราะออกมาอย่างน่าประหลาด
หลี่ชิงลั่วรีบหดตัวถอยไปด้านหลัง พินิจดูคนที่ยังมีชีวิตอยู่ตรงหน้าอีกครั้ง...
เป็นสตรีคนหนึ่ง
เส้นผมบนศีรษะร่วงหลุดร่วงโรย ฟันหลุดเหลือไม่กี่ซี้ ใบหน้าเต็มไปด้วยจุดด่างดำและสิว ดูไม่ออกว่าอายุเท่าไร แต่ดูท่าทางแล้วคงป่วยหนักไม่น้อย!
อีกทั้งจิตใจก็ดูไม่ปกติ ย่อตัวนั่งยองๆ มือทั้งสองข้างเท้าพื้นไปข้างหน้าเหมือนสุนัข
เมื่อนางเห็นหลี่ชิงลั่ว ก็ใช้มือและเท้าคลานเข้าหานางราวกับสัตว์เดรัจฉานจริงๆ
หลี่ชิงลั่วชักกริชออกมาทันทีแล้วตะคอก "ห้ามเข้ามา!"
เมื่อเห็นกริช คนผู้นั้นก็ดูจะตกใจกลัวจริงๆ
กอดหัวร้องเสียงหลงแล้ว ใบหน้าเปลี่ยนเป็นเขียวขาวในพริบตา หันหลังกระโดดไปที่มุมห้อง แล้วใช้แรงเบียดตัวซ่อนอยู่ด้านหลังศพคนตายตัวหนึ่ง
ยังดีที่มีสิ่งที่ทำให้มันกลัว
หลี่ชิงลั่วจึงถือกริชไว้ในมือตลอดเวลา
ทันใดนั้น ก็มีเสียงเคาะกำแพงดังมาจากด้านหลัง "เฮ้! มีคนอยู่ห้องข้างๆ ไหม?"
หลี่ชิงลั่วได้ยินเสียงนั้น ก็รีบตอบกลับไป "เจ้าเป็นใคร?"
เมื่อนึกขึ้นได้ว่ายังมีคนที่พูดจารู้เรื่องอยู่หลังกำแพงนี้ หลี่ชิงลั่วก็ยิ่งแน่ใจในใจว่านางไม่ได้ฝันไป
"ข้าคือคุณหนูใหญ่แห่งจวนพาน พานหลี่ เจ้าล่ะ?"
พานหลี่!?
เหตุใดนางถึงถูกจับมาด้วยเล่า?
หลี่ชิงลั่วนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ "ข้าคือหลี่ชิงลั่ว"
แน่นอนว่าเสียงด่าทอหรือเยาะเย้ยที่ควรจะได้ยินนั้นไม่เกิดขึ้น กลับเป็นเสียงอุทานแผ่วเบา "เป็นเจ้า? หลัว... เป็นเจ้า คุณหนูใหญ่หลี่? เหตุใดจึงเป็นเจ้าได้?"
หลี่ชิงลั่ว: "ข้าเห็นเจ้าอยู่บนถนน ตั้งใจจะเข้าไปหาเจ้า ไม่คิดว่าเพียงชั่วพริบตาก็หมดสติไป"