จงเจิ้งอูเหิงดีใจที่ค้นพบว่าเขาไม่ปวดอีกแล้ว!
"พวกเจ้าออกไปเถิด"
"อย่าทำให้ข้าเปิ่นหวังเสียใจที่ไว้ชีวิตพวกเจ้า!"
เมื่อยืนยันเรื่องนี้ได้แล้ว เขารีบหันหลังไม่อาจมองนางทั้งสองต่อไป และสั่งไล่แขกทันที
อาตัวกับจิ่นหัวหยิบของแล้วรุดจากไปอย่างรวดเร็ว
พอออกมาได้ อาตัวลูบเอวแล้วหัวเราะเย็น "โชคดีที่ข้าบีบแบบแอบแฝง เขาคงไม่พบว่าเนื้อตรงเอวขึ้นรอยช้ำหรอก"
"อาจารย์ เหตุใดอาจารย์ลุงจึงไม่ให้พวกเราสังหารจงเจิ้งอูเหิงซะเลย"
อาตัวไม่เหลือความรู้สึกดีให้พวกตระกูลจงเจิ้งแม้แต่น้อย
แม้จงเจิ้งอูเหิงในช่วงวันนี้จะปฏิบัติต่อนางดีเสียจริง
ดูแลเอาใจใส่ทุกสารทิศ แทบไม่ต่างจากการปกป้องสมบัติล้ำค่าเลย
แต่อาตัวรู้ดียิ่งว่า เขาเพียงกลัวว่านางบาดเจ็บแล้วเขาจะต้องร่วมทุกข์ตามไปด้วยเท่านั้น
ดังนั้นจึงไม่หลงมายากลอกหลักของจงเจิ้งอูเหิงเลย
จิ่นหัวกล่าว "อาจารย์ลุงย่อมมีแผนการของนางอยู่ในใจ"
"จงเจิ้งอูเหิงคนนี้หากยังก่อกระทำการใดอีก ก็เป็นหนทางสู่ความตายด้วยมือตนเองเท่านั้น"
"พวกเราไม่จำเป็นต้องรู้ก็ได้"
"อ้อ อาตัว เมื่อธุระทางนี้สิ้นสุดลง พวกเราก็ถึงเวลาเดินทางกลับดินแดนเหมียวเจียงแล้ว"
"ก่อนจากไปพวกเราลอบโจมตีนิกายอีกหลายแห่ง คงทำให้พวกเขาสูญเสียหนักหนา ไม่เช่นนั้นก็คงไม่ตามมาสืบเสาะหาพวกเราที่หนานอันระลอกแล้วระลอกเล่า ดูท่าทางตั้งใจจะแก้แค้นพวกเรา"
"กลับไปแบบนี้ เจ้ากลัวหรือไม่"
อาตัวส่ายหน้าอย่างมั่นคง "อาจารย์ ศิษย์ไม่กลัว!"
"พวกเขาทำลายลัทธิอูเหวียของพวกเรา พวกเรายังจะกลัวพวกเขาอีกหรือ"
"แต่อาจารย์ ตอนนี้พวกเราเหลือเพียงสองคน จะกลับไปแบบนี้… ต้องปกป้องตัวเองเช่นไรก่อน"
"อีกทั้ง อาจารย์ลุงคงไม่กลับไปกับพวกเราแล้วสินะ"
จิ่นหัวกล่าว "ย่อมไม่อาจกลับไปแบบโง่เขลาโดยตรงหรอก"
"ส่วนอาจารย์ลุงของเจ้า นางช่วยพวกเราไว้มากพอแล้ว"
"หากไม่มีนาง พวกเราคงไม่ได้แก้แค้นสังหารจงเจิ้งอู๋เสียได้อย่างราบรื่นเช่นนี้ และนางแต่แรกก็ถูกพวกเราบังคับให้อยู่กับลัทธิอูเหวีย บัดนี้ก็ถึงเวลาคืนอิสรภาพให้นางแล้ว"
"นางไม่ใช่ของดินแดนเหมียวเจียง"
"แผ่นดินของนางอยู่ภายนอก"
"อยู่เคียงข้างซู่อ๋อง และยังอยู่ในที่กว้างไกลยิ่งกว่านั้น"