หลี่ชิงลั่วครุ่นคิดถึงตรงนั้นแล้วจึงเงยหน้ามองดูตวนหรงฉือข้างกาย
ดังที่คาดไว้ แม้จะรู้มาก่อนว่าเป็นเช่นใด แต่หัวใจของเขายุ่งซับซ้อนกว่าของหลี่ชิงลั่วนับพันนับหมื่นเท่า
หลี่ชิงลั่วและตวนหรงฉือช่วยป้อนน้ำจักรพรรดิแห่งต้าฉู่เพียงเล็กน้อย
ยังมีเรื่องบางอย่างที่ไม่ได้กล่าวให้กระจ่าง
ถ้าตายไปแบบนี้ ย่อมเป็นการทำให้เขาได้เปรียบเกินไปจริง ๆ
เมื่อจักรพรรดิแห่งต้าฉู่ตื่นขึ้นอีกครั้งอย่างเลื่อนลอย เขาลืมตาขึ้นก็เห็นหลี่ชิงลั่วที่คลุมผ้าคลุมหน้าอีกครั้ง ยืนอยู่ข้างโลงศพจ้องมองตน
"เห็นผี!"
เขาสบถเสียงต่ำ
แล้วในความเหนื่อยล้าสุดขีดก็ค่อย ๆ หลับตาลงอีกครั้ง
คราวที่ลืมตาขึ้นอีกครา บนใบหน้าของจักรพรรดิแห่งต้าฉู่มีร่องรอยแห้งขมขื่นและเสียดายปรากฏอยู่
"ข้า...ฝ่าบาทยังมีชีวิตอยู่อีก..."
"ฝ่าบาทคิดว่า ถ้าได้ตายจริงในอ้อมอกของฮองเฮาผู้เป็นมารดา ก็คงไม่ถือเป็นเรื่องเสียดาย"
"แต่กลับตื่นขึ้นมาอีก"
"เมื่อไรกันแน่ จึงจะถึงวันสิ้นสุด?"
"มารดา...เสวียนเชินไม่ได้ไปพบท่านอีกแล้ว เอ้อ..."
เขาถอนหายใจยาว
เหมือนยอมรับชะตากรรม มิได้ดุเดือดเดือดระอุเหมือนแต่ก่อนที่เจอเรื่องใดก็ตาม
หลี่ชิงลั่ว: "ดังนั้น เจ้าจึงคิดว่าตัวเองใกล้จะตาย จึงคลานเข้าไปในโลงศพหินของฮองเฮาพระองค์ก่อน หวังจะฝังร่วมกับท่านงัน?"
จักรพรรดิแห่งต้าฉู่: "เรื่องของฝ่าบาท ไย่ต้องมายุ่ง!"
หลี่ชิงลั่วขยิบตากลมกลิ้งอย่างเย้ยหยัน
คนผู้นี้ ช่างน่าหมั่นไส้จริง ๆ!
"ก็ดี"
"เจ้าจงค่อย ๆ รอความตายอยู่ตรงนี้เถอะ"
"เพราะเช่นนั้น เจ้าจึงไม่มีวันในชาตินี้ที่จะได้ฝังร่วมกับศพของเจ้าหญิงชิงเยว่อีกต่อไป!"
จักรพรรดิแห่งต้าฉู่เบิกตาโตพลัน แล้วดันตัวลุกขึ้นนั่ง
"เจ้าว่าอะไรนะ?"
"พูดซ้ำอีกครั้งสิ?"
"ศพของเยว่เอ๋อร์ ศพของเยว่เอ๋อร์ถูกพวกเขาตามหากลับมาแล้วหรือ?"
หลี่ชิงลั่วกลับถอยหลังทีละก้าว
แล้วหันตัวก้าวเท้ายาวออกไป
จักรพรรดิแห่งต้าฉู่ดิ้นรนพลิกตัวคลานออกมาจากโลงศพหิน
แม้จะรีบร้อนจน 'ปัง' เสียงหนักล้มกระแทกพื้น
โลงศพหินสูงนัก แขนของเขา 'กร๊วบ' เสียงหักหลุดข้อก็ไม่เอาใจใส่
ยิ่งศีรษะกระแทกพื้น แผลแตกเลือดไหลทันที ก็เหมือนไร้ความรู้สึกใด ๆ