สิ่งที่เขาเกลียดชังยิ่งกว่าสิ่งใด คือความสกปรกโสมมของจงเจิ้งหลางรื่อที่มีต่อมารดา
นางคือพี่แท้ ๆ ของเธอ!
พี่ชายร่วมสายเลือดที่ดูมารดาถือกำเนิด และอุปการะเลี้ยงดูนางให้เติบใหญ่ด้วยสองมือของตนเอง!!
ทั้งสองควรจะเป็นคนในเครือญาติที่ผูกพันแน่นแฟ้นที่สุดในโลก แต่เขากลับลงมือทำลายทุกสิ่งนั้นด้วยมือของตนเอง!
มารดาแท้จริงควรจะเป็นองค์หญิงแห่งต้าฉู่ผู้ปลอดภัยไร้ภัย สมรสกับสามีผู้ดีงามสักคน ไม่ต้องพัวพันกับศึกแก่งแย่งในวังหลังของต้าเหลียงอันซับซ้อนลึกล้ำ ไม่ต้องต้องร่วมสามีเดียวกับหญิงอื่น!
นางควรจะได้อยู่ในฐานะภรรยาเอก
ควรจะได้รับเกียรติและรุ่งโรจน์แห่งองค์หญิง ใช้ชีวิตอย่างมั่นคงสงบสุขในต้าฉู่ตลอดชีวิต
แต่ปลายทาง นางกลับต้องตายในแดนอาณาเขตอันห่างไกล
ตายไปท่ามกลางการปองร้ายของทุกคน!
จงเจิ้งหลางรื่อคือต้นเหตุแห่งหายนะทั้งปวง!
ความสกปรกเลวทรามของเขา ทำให้มารดาต้องเผชิญหน้าเขาด้วยความอับอายขายหน้าเพียงไหน!?
ทุกครั้งที่ตวนหรงฉือนึกถึงสภาพของมารดา หัวใจของเขาก็ราวกับถูกเฉือนเนื้อทีละคมดาบ จนเลือดออกฉ่ำและเจ็บปวดยิ่งนัก
จงเจิ้งหลางรื่อ: "ไม่!"
"ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย หรงฉือ!"
"เจ้าเข้าใจลุงผิดแล้ว"
"ข้าเพียงแค่จะไม่ทอดทิ้งเจ้าให้ลอยนวลอีกต่อไป"
"ข้าจะหนุนหลังเจ้าจากเบื้องหลังเป็นแน่ จะไม่ทำเฉยเมยเพราะเจ้าเป็นแห่งตระกูลตวน จนถึงกับเมื่อเจ้าตายไปก็ไม่แคร์อย่างนั้น!"
"ถ้าข้ารู้แต่แรกว่าเจ้าหน้าตาเหมือนมารดาของเจ้าเพียงไร ไม่ว่าอย่างไรลุงก็ไม่มีวันทอดทิ้งเจ้า—"
เพียงเพราะใบหน้านี้
เขาจึงจะทำท่าทีเปลี่ยนไปราวกับคนละคน?
ตวนหรงฉือรู้สึกขัน และยิ่งรู้สึกขยะแขยงมากกว่าเดิม
เขาชี้กระบี่ตรงเข้าที่กลางคิ้วของจงเจิ้งหลางรื่อ
"เจ้าหุบปากซะ!"
"ชีวิตข้าเป็นเช่นไร ไม่เกี่ยวกับเจ้า"
"ข้ามายังต้าฉู่ นอกจากจะเอาชีวิตเจ้าด้วยสองมือของตนเองแล้ว"
"ยังมีเรื่องหนึ่งที่จะถามเจ้า"
"เจ้าทราบหรือไม่ว่าเจ้าคือผู้ปลงพระชนม์มารดาข้า!?"
"หากเจ้าแท้จริงใส่ใจนาง เพราะเหตุไรเมื่อปีนั้นเมื่อรับรู้ข่าวการสิ้นพระชนม์ของนาง จึงไม่มีแม้เลือดเนื้อความเป็นชายจะล้างแค้นให้นางสักนิด!"