"คุณหนู เพคะ ท่านไม่รู้หรอก อีแก่บ้าคนนั้นไปตั้งตัวเป็นถึงคุณนายใหญ่ที่นั่นแล้ว! ได้ยินว่าท่าทางบารมีของนาง ยิ่งใหญ่กว่าเจ้านายของเราอีก!"
"ถุย ข้ารังเกียจจริง ๆ ที่บ่าวบังเอิญมีนามสกุลเดียวกับนาง!"
หลี่ชิงลั่วกล่าว "นามสกุลของเจ้า ฟังดูสนิทสนมกว่านามสกุลของนางเสียอีก กระนั้นหรือ หากข้ามีนามสกุลเดียวกันกับหลี่เค่อชวาน ก็ต้องร้องไห้อีกสักหน่อยหรือ?"
แม่นมเติ้งรู้สึกได้รับการปลอบโยนขึ้นมาทันที จึงหัวเราะ 'ฮ่า ๆ' ออกมา
หลี่ชิงลั่วถาม "ดูท่า อนุเติ้งผู้นี้จะไม่ใช่คนที่จัดการได้ง่าย ๆ เรื่องนี้ เจ้าบอกท่านย่าแล้วหรือยัง?"
แม่นมเติ้งตอบ "บอกแล้วเจ้าค่ะ ท่านหญิงว่ามีวิธีจัดการกับนาง!"
หลี่ชิงลั่วยิ้มน้อย ๆ ท่านย่าต้องมีวิธีเป็นแน่
หากสามารถจับจุดอ่อนของนางเติ้งและจวนสกุลหลี่นอกเมืองได้ ปีศาจอะไรในบ้านนี้ก็จับได้หมด!
คิดถึงตรงนี้ หลี่ชิงลั่วก็ยกชายกระโปรงขึ้นยืน "ไปเถอะ ข้าก็ควรไปคารวะมารดาของข้าอย่างเหมาะสมสักที"
ไม่มีธุระไม่ไต่เต้าขึ้นวิหาร หลี่ชิงลั่วมาหานางชวีก็มีจุดประสงค์เดียว
อยากให้นางพรุ่งนี้ไปเป็นเพื่อนตนเองที่ศาลาหวังชุนสักหน่อย
ตอนนี้นางชวีคิดจะประสานความสัมพันธ์กับหลี่ชิงลั่วให้ดีอยู่แล้ว พอนางมาคารวะตนเองด้วยตนเอง ยังบอกว่าอยากไปเยี่ยมชมศาลาหวังชุน ก็ย่อมดีใจรับปากด้วยความเต็มใจ
"ได้ ๆ ๆ ไปเถอะ ๆ อยากไปไหนก็ไปได้ทั้งนั้น"
"แค่ศาลาหวังชุน พรุ่งนี้ไปเลือกเครื่องประดับที่เจ้าชอบสักสองสามชิ้นนะ แม่จะซื้อให้เจ้าหมดเลยดีไหม? แล้วจะสั่งทำเครื่องประดับหัวอีกชุด ใส่หีบให้เจ้าไว้อีก!"