หลี่ชิงลั่วเอ่ย “จะรีบไปใย? ได้กลับมาอย่างรวดเร็วเช่นนี้ เขาย่อมไม่รู้จักหวงแหน และยิ่งกว่านั้น ข้าก็อยากพบนางสักหน้า”
หลี่ชิงลั่วยามเช้าต้องเข้าเรียนในเรือนกับสตรีในจวน หลังเลิกเรียนยังต้องสอนบทเรียนให้หลี่ชิงหวานด้วยตนเอง
ยามบ่ายก็ฝึกเพลงยุทธ
ถึงแม้จะยุ่งยิ่งนัก หากแต่ก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความหมาย และเวลาก็ผ่านไปราวกับชั่วพริบตา
หลังฟ้ามืด ไฟตามเรือนต่างๆ พากันดับลง คงเหลือเพียงผู้คนในเรือนหลานชางที่ยังค่อยๆ คลำหาอยู่ตามสระน้ำ ภูเขาจำลอง และที่ต่ำๆ แห่งนั้นแห่งนี้โดยมิกล้าส่งเสียงดัง
มิกล้าก่อเรื่องใหญ่โต เกรงว่าเจ๋งชื่อทังจะล่วงรู้
แต่พวกเขาคิดว่า ฮูหยินผู้เฒ่าเผย ยามนี้ยังมีสิ่งใดในจวนแม่ทัพที่นางไม่รู้บ้างหรือ?
หลี่ชิงลั่วปีนกำแพงข้ามไปยังเรือนเยว่หมิงหยวน
หลิวซุ่ยเอ๋อร์หลบซ่อนอยู่ที่นี่ ถึงแม้คนของเรือนหลานชางและนางชวีจะมาค้นหาในตอนกลางวัน หากแต่พวกเขามิกล้าค้นอย่างละเอียด จึงหานางไม่พบ
นับตั้งแต่ครั้งก่อนที่หลี่ชิงลั่วลงมือกับเฉินเหอจอมปลอมที่นี่ นางก็มักจะมาเดินเล่นในเรือนเยว่หมิงหยวนเป็นประจำ สุดท้ายก็พบห้องพักเล็กๆ ที่ซุกซ่อนอย่างมิดชิดยิ่งนักแห่งหนึ่งเข้าโดยบังเอิญ!
วันนี้หลิวซุ่ยเอ๋อร์ถูกซ่อนอยู่ในห้องพักเล็กๆ แห่งนี้
รออยู่ทั้งวัน ถึงยามนี้ภายในห้องก็มืดมิดไปหมด แต่นางยังคงความสงบนิ่งได้
ฉู่เอ๋อร์ถือตะเกียงดวงหนึ่งอยู่ในมือ
แสงเทียนส่องสว่างทั่วห้อง หลิวซุ่ยเอ๋อร์ที่ซ่อนตัวอยู่มุมห้องเห็นว่าเป็นหลี่ชิงลั่ว ก็ทนความตื่นเต้นมิไหว พุ่งออกมาจากมุมห้อง