"ขอถวายพระพรซู่อ๋องฝ่าบาททรงมีพระชนม์ยืนยาวนิจนิรันดร์——"
"ขอถวายพระพรพระชายาทรงมีพระชนม์ยืนยาวนิจนิรันดร์——"
ชาวบ้านทั้งถนนทั้งซอยคุกเข่าลงกับพื้น ต้อนรับซู่อ๋องผู้ทรงนำพระชายาและองค์หญิงน้อยเสด็จคืนสู่ราชธานีแห่งนี้
ด้วยความปลื้มปีติสุดประมาณ แววตาที่แจ่มใสร้อนระอุ และน้ำเสียงอันแจ่มใส ต่างแสดงถึงความตื่นเต้นที่ซู่อ๋องเสด็จกลับจินหลิง
วันนี้ ไม่เพียงแต่ปากถนนหัวมุมถนนแน่นขนัดไปด้วยผู้คน
บนตึกรามบ้านช่องหลายแห่ง ศีรษะมนุษย์ก็แหวกออกมาจากหน้าต่างเต็มไปหมด
ยิ่งกว่านั้น ยังมีผู้ที่ปีนขึ้นไปบนหลังคา ตะโกนขอถวายพระพรซู่อ๋อง
"ซู่อ๋องเสด็จคืนแล้ว แผ่นดินของต้าเหลียงเรา ในที่สุดก็จะร่มเย็นเป็นสุขสักที——"
"ขอถวายพระพรฝ่าบาททรงมีพระชนม์ยืนยาวนิจนิรันดร์!!"
ทหารยามแห่งกองตระเวนต้อนรับพุ่งขึ้นไปจับตัวคนนั้นลงมา แต่ชาวบ้านทั้งถนนกลับตะโกนร้องตามขวัญนั้นกันทั้งสาย
"ซู่อ๋องฝ่าบาทเสด็จกลับมาเสียที"
"ฮือๆ ดีเหลือเกิน เราชาวต้าเหลียงต้องใช้ชีวิตอย่างไรกันมาตลอดหลายปีที่ผ่านมาเล่า?"
"ก็น่ะซิ คนในวังหลวงเหล่านั้นเห็นแก่อำนาจลาภยศกันทั้งนั้น ใครเลยคิดถึงชีวิตของพวกเราไพร่ฟ้าข้าแผ่นดิน?"
"ชีวิตที่ลุกเป็นไฟน้ำเป็นน้ำแบบนี้ ในที่สุดก็จะสิ้นสุดสักทีสินะ?"
"ข้าว่าพวกท่านอย่าดีใจกันเร็วนัก ได้ยินมาว่าต้าฉู่ตามมาด้วยขุนนางนับไม้ถ้วน กลัวว่าฝ่าบาทจะประทับอยู่จินหลิงไม่เสด็จกลับหนานอานของพวกมันน่ะ!"
"ดูสิ นั่นพวกมันเอง——แม้แต่เครื่องแต่งกายยังต่างจากพวกเรา!"
ชั่วขณะนั้น ชาวบ้านต่างจับกลุ่มกันจ้องมองขุนนางต้าฉู่ด้วยแววตาเต็มไปด้วยโทสะ
สายตานั้นราวกับแปรเป็นดาบปลายแหลม ทำให้ขุนนางต้าฉู่ที่ขี่ม้าแต่ละคนขนลุกวูบ รู้สึกราวกับเนื้อทั้งตัวเจ็บแปลบไปทั้งกาย
"พวกมันกล้ามาจริง ๆ ด้วย ไม่กลัวมาแล้วไม่มีวันได้กลับหรือ?"
"ถ้าพวกมันไม่มา จะให้ส่งมอบจักรพรรดิผู้เป็นมหาบุรุษที่ร้อยปีหาได้ยากคืนแก่ต้าเหลียงเรางั้นหรือ? ถ้าเป็นข้า ข้าก็ต้องเสี่ยงตายมาเช่นกัน"
"ก็ว่าอย่างนั้น ฝ่าบาทบัดนี้ในต้าเหลียงเรายังเป็นเพียงองค์อ๋อง ไม่รู้ขุนนางทั้งราชสำนักจะสามารถเกลี้ยกล่อมให้ฝ่าบาทประทับได้หรือไม่……"