หวังหมิงเยวี่ยเดินวนเวียนอยู่อีกฟากของสุสานอยู่นาน เธออ่านข้อความบนป้ายหลุมศพทั้งหมดอย่างละเอียด และแน่ใจว่าไม่มีเนื้อหาใดเกี่ยวข้องกับนายกเทศมนตรี
ดูท่าท่านนายกเทศมนตรีจะไม่ได้ถูกฝังอยู่ฝั่งนี้ คงจะถูกฝังอยู่ที่ฝั่งของอี้จั้งหลันเป็นแน่
เป็นไปตามคาด ไม่นานเธอก็เห็นอี้จั้งหลันเดินมาทางนี้ ในมือถือกล่องโลหะใบหนึ่ง
ทั้งสองคนเดินเข้าหากันจนมาบรรจบ
พอหวังหมิงเยวี่ยเห็นกล่องใบนั้นก็รู้ทันทีว่าอี้จั้งหลันจัดการอุปกรณ์ได้แล้ว เธอดีใจมาก กำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่เมื่อสายตากวาดไป ก็เหลือบเห็นบางอย่างด้านหลังของอี้จั้งหลัน
รอยยิ้มหยุดแข็งค้างบนใบหน้า จู่ ๆ เธอก็รู้สึกเย็นวาบไปทั้งแขนขา อยากจะชี้แต่ไม่กล้า ได้แต่เบิกตากว้าง สื่อสารผ่านสีหน้า
“ข้างหลังคุณ… หุ่นเชิด…”
นั่นคือหุ่นเชิดหญิงตัวหนึ่ง สัดส่วนสูงเท่าผู้ใหญ่ ผมยาว สวมกระโปรงลายดอก
เพียงแต่ด้านหน้าของหุ่นเชิดติดแผ่นใบหน้าที่เปื้อนเลือด แต่วาดโครงหน้าไปได้ครึ่งเดียว ดูราวกับยังไม่ประสานเข้ากับเนื้อไม้อย่างสมบูรณ์
แขนข้างหนึ่งของหุ่นเชิดยื่นออกมา ดวงตากลวง ๆ จ้องตรงไปที่อี้จั้งหลัน ใบหน้าไหลหยดด้วยเลือด มันท่องซ้ำด้วยน้ำเสียงกลไก ทีละคำ
“ไหนบอกว่า ชวนฉัน ขึ้นเวทีเต้นรำ?”
“ไหนบอกว่า ชวนฉัน ขึ้นเวทีเต้นรำ?”
“ไหนบอกว่า ชวนฉัน ขึ้นเวทีเต้นรำ?”
มันขยับเข้าใกล้อี้จั้งหลันเรื่อย ๆ เอนกายไปข้างหน้า เพียงพริบตาก็แทบจะแนบอกับแผ่นหลังของอี้จั้งหลันแล้ว