วินาทีที่เห็นผีดิบใกล้เข้ามา เยี่ยนเจาคิดว่าตัวเองต้องตายแน่
แต่ผู้ช่วยชีวิตกลับมาเร็วกว่าความตายเสียอีก
ประตูทางหนีไฟชั้นหกถูกถีบเปิดออกอย่างแรง อี้จั้งหลันแบกเคียวกระโดดออกมา ฟันฉับลงบนกรงเล็บที่กำลังจะยื่นถึงตัวเยี่ยนเจา
เคร้ง!
ราวกับเสียงโลหะกระทบเกราะ แต่คมเคียวก็ยังทิ้งรอยชัดเจนไว้บนผิวหนังผีดิบ เลือดดำข้นเหมือนยางมะตอยทะลักออกมา บ่งบอกว่าสัตว์ประหลาดนี่ไม่ใช่ฟันแทงไม่เข้า
ผีดิบเจ็บตัว ยิ่งคลั่งหนัก เข้าจู่โจมอี้จั้งหลันอย่างบ้าคลั่งทันที
อี้จั้งหลันควงเคียวฟันฉับๆ ต้านไว้อย่างคล่องแคล่ว ชั่วขณะนั้นพลิกแพลงต่อสู้ได้อย่างสูสี ไม่เป็นรอง
เยี่ยนเจาแทบตะลึง เธอพึมพำเบาๆ “ไปเอาเคียวมาจากไหนเนี่ย...”
แล้วก็เห็นอี้จั้งหลันชักมือกลับมาระหว่างต่อสู้ คว้าเอากระบี่เหรียญทองแดงที่เอวปาใส่ตรงหน้าเธอ
“ถือไว้ป้องกันตัว”
“นี่? นี่มันอาวุธของเต้าสือต้วนไม่ใช่เหรอ? เธอฆ่ามันแล้ว!”
อี้จั้งหลันกำลังยุ่งอยู่กับการฟันผีดิบ ตอบไปตามเรื่อง “อือ ไม่งั้นจะไปเอาดาบได้ยังไง มันคงไม่ยอมยกให้ฉันหรอก”
“...”
เยี่ยนเจาเข้าใจแล้ว ที่จริงกระบี่เหรียญทองแดงเล่มนี้ อี้จั้งหลันเตรียมการจะเอามาให้เธอตั้งนานแล้ว
เพราะอย่างไรเสียอี้จั้งหลันก็มีอาวุธติดตัว แต่ทักษะของเธอไม่ใช่ทักษะต่อสู้ ในด่านนี้จึงเสียเปรียบ
เธอถอนหายใจ เก็บหนี้บุญคุณนี้ไว้เงียบๆ แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลามาซึ้งใจ เธอต้องช่วยหลี่ซือฉีพันแผลแขนขาดก่อน กันอีกฝ่ายเสียเลือดมากเกินไปจนตาย