สภาพแวดล้อมในเขตสุขเกษมแทบจะเทียบเท่าเมืองระดับสองในโลกจริงได้เลย ห้องชุดขนาด 200 ตารางเมตรของเยี่ยนเจาก็ไม่เลว แม้จะไม่ได้อยู่ใจกลางเมือง แต่สิ่งอำนวยความสะดวกโดยรอบก็ครบครันมาก
อี้จั้งหลันกินอิ่มนอนหลับ ย่อมพึงพอใจเป็นธรรมดา บางครั้งเธอก็ซื้อกับข้าวมาทำกับข้าวเอง เยี่ยนเจาชอบเมนูไก่อบครีมนั้นมาก โดยเฉลี่ยสามสี่วันก็จะออดอ้อนให้เธอทำให้กินสักครั้ง
"ร้านอาหารยังทำไม่อร่อยเท่าเธอเลย เธอเคยเรียนกับเชฟมืออาชีพมาก่อนหรือเปล่า"
"เปล่า แม่บุญธรรมสอนน่ะ"
"แล้วตอนนี้เธอ..."
"เสียชีวิตแล้ว"
"..."
เยี่ยนเจาหุบปาก เคี้ยวเงียบๆ ฉลาดพอที่จะไม่ถามต่อ
คนที่เข้าร่วมเกมโชคร้ายได้ ส่วนใหญ่ล้วนมีอดีตอันเจ็บปวดไม่อยากหวนคิดถึง นั่นคือเขตต้องห้ามที่อย่าไปแตะต้องดีที่สุด
จะรักษาความร่วมมือที่มั่นคงและยาวนานได้ ความเคารพซึ่งกันและกันคือหลักการพื้นฐานที่สุด
อี้จั้งหลันตักซุปซี่โครงหมูสองชาม ดันชามหนึ่งไปให้เยี่ยนเจา พลางเงยหน้ามองเธอ
"สองคนที่จะเอาชีวิตเธอ เล่าสถานการณ์ให้ฉันฟังหน่อย"
"เฮ่อหย่งกับสวีเฉินกวง คนหนึ่งเพชรสอง อีกคนมรกตสี่ อยู่สังกัดทีมเหมันต์ทั้งคู่ มีสกิลประจำตัว"
"ทีมเหมันต์?"
เยี่ยนเจาพยักหน้า "ใช่ เลเวลถึงแพลตินัมแล้ว ยอดเงินคงเหลือเกินห้าหมื่น มีสมาชิกครบสี่คนก็จัดตั้งสังกัดได้"
"ข้อดีล่ะ"
"เข้าร่วมสังกัดแล้วรางวัลทุกอย่างจะเพิ่มโบนัส แบ่งปันทรัพยากรร่วมกัน ระหว่างสมาชิกข้อมูลเปิดเผย ผูกอิสระได้ แต่ละปียังเข้าร่วมศึกสังกัดเพื่อชิงอาวุธและไอเท็มด้วย"
อี้จั้งหลันยิ้ม เดาได้รางๆ "พวกนั้นชวนเธอแล้ว แต่เธอไม่ตกลง?"