ผู้เล่นหญิงที่อยู่ในห้องขังหมายเลข 11 ชื่อถังอวิ๋นสี่ ภายในชุดนักโทษสวมเสื้อฮู้ดลายการ์ตูน ดูสดใสมีชีวิตชีวา บนผมหยิกสั้นสีน้ำตาลยังติดกิ๊บขนปุย ใบหน้าหวานราวตุ๊กตา แต่กลับสูงถึงหนึ่งเมตรเจ็ดกว่า
ตัวอี้จั้งหลันเองก็สูงหนึ่งเมตรหกสิบแปด เด็กสาวคนนี้สูงกว่าเธออีกครึ่งศีรษะ ตอนนี้คล้องแขนเธอ เอาหัวซบไหล่ เหมือนนกใหญ่เกาะคน ดูราวกับกระต่ายยักษ์ขั้วโลก
เธอมั่นใจว่าเด็กสาวคนนี้เป็นมนุษย์ แต่ระดับความสนิทสนมเกินคาดของอีกฝ่ายนั้นเกินความคาดหมายของเธอ ผู้ที่เข้าร่วมสำเนาแบบนี้ได้ โดยพื้นฐานแล้วแรงก์ไม่ใช่เพชรก็มรกต ล้วนเจนจัด มีประสบการณ์ ยังไงก็ต้องระวังผู้เล่นคนอื่นบ้าง ไม่มีทางเข้ามากอดรัดฟัดเหวี่ยงตั้งแต่แรกหรอก
"ขอปล่อยมือด้วย ขอบคุณ"
"ฉันเป็นคนดีนะ จริง ๆ แล้วฉันจำคุณได้ด้วย" ด้วยข้อจำกัดของกฎ ถังอวิ๋นสี่ไม่กล้าพูดเสียงดัง ได้แต่ลดเสียงอธิบาย "คุณชื่ออี้จั้งหลันใช่ไหม เพิ่งผ่านไปสองเกม ก็ขึ้นมาอยู่อันดับแปดกระดานดาวรุ่งแล้ว ฉันเคยดูไลฟ์ของคุณ คุณเก่งมาก ทั้งยังมีน้ำใจ!"
อี้จั้งหลันสาวเท้าก้าวยาว ๆ ไปข้างหน้า เธอพลางสังเกตจดจำสภาพภูมิประเทศรอบข้าง พลางตอบไปตามอารมณ์ "ฉันไม่มีน้ำใจ ฉันชอบฆ่าคน การฆ่าคนทำให้ฉันรู้สึกสุขใจ โดยเฉพาะเด็กสาวสวย ๆ"
ถังอวิ๋นสี่ลูบหน้าตัวเอง "…อย่าเลย ฉันยอมรับว่าฉันสวยจริง ๆ นั่นแหละ แต่ฉันไม่มีเจตนาร้ายแน่นอน ฉันวิ่งเร็วมากด้วย ก็แค่อยากหาเพื่อนร่วมทีมที่ไว้ใจได้ไปด้วยกัน"