เมื่อหลี่ถังถังลืมตาขึ้น ภายนอกแสงตะวันสาดส่องเต็มฟ้าแล้ว มารดาของซุนซิวไฉ (ต่อไปนี้จะเรียกว่ามารดาซุน) แต่งกายเรียบร้อยก้าวออกจากเรือน ก็เห็นเด็กน้อยคนหนึ่งนั่งอ่านหนังสืออย่างตั้งอกตั้งใจอยู่กลางลานบ้าน
ซุนซิวไฉในนิยายก็จัดอยู่ในกลุ่มหน้าตาคมคายหล่อเหลา ไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าเมื่อเติบใหญ่จะกลายเป็นเช่นในละครโทรทัศน์ เพียงคิดก็หนาวสะท้านไปทั้งกายแล้ว มารดาซุนเห็นบุตรชายลุกขึ้นยืนคำนับอย่างนอบน้อมก็พลอยชื่นใจ "มารดา โปรดรับคำนับ" มารดาซุนคิดในใจ ดูท่าเด็กคนนี้ยังไม่เติบโตไปในทางที่ผิด "เจ้าตื่นแต่เช้าอ่านหนังสือเช่นนี้ มารดาจะไปจัดแจงอาหารเช้า อีกไม่นานก็ได้กินแล้ว" "ขอบพระคุณมารดา" ซุนซิวไฉคำนับอีกหนึ่งครั้ง รอจนมารดาเข้าไปในครัวแล้วจึงนั่งลงอ่านหนังสือต่อ
มารดาซุนปรุงอาหารพลางครุ่นคิด ยามนี้ซุนซิวไฉเพิ่งเริ่มศึกษาได้ไม่นาน กำลังเป็นช่วงที่อาจารย์อบรมสั่งสอนให้รู้จักขนบธรรมเนียม หากเพียงตนไม่ตามใจจนเกินไป ดูแลเข้มงวดก็ต้องทำให้เขาเติบโตเป็นคนมีอนาคตได้แน่นอน อีกทั้งเมื่อเขาประสบความสำเร็จในภายหน้า ก็ต้องชี้แนะให้เขารู้จักรับมือกับคำเยินยอของผู้อื่น ไม่ให้หลงระเริงจนลืมตน
อาหารเช้าเป็นบะหมี่สองชาม แน่นอนว่าไม่ใช่แป้งขาว หากเป็นเส้นบะหมี่สีดำสนิท บนหน้ายังมีเศษรำข้าวประปราย มารดาซุนกินไปหนึ่งคำ พอนึกถึงช่วงบ่ายที่ต้องเย็บปักถักร้อยและซักเสื้อผ้าก็แทบอยากร่ำไห้ ช่างเป็นทุกข์ของมนุษย์ปุถุชนอะไรเช่นนี้! เหตุใดจึงมีของกินที่เลวร้ายถึงเพียงนี้
วันนี้เป็นวันหยุดพัก ซุนซิวไฉทานอาหารเช้าเสร็จก็กลับเข้าห้องไปอ่านหนังสือต่อ มารดาซุนมองดูเสื้อผ้าที่ต้องซักฟอกในวันนี้ทั้งน้ำตา จะไม่ทำก็ไม่ได้ จะทำไหวหรือ? ทำเถิด
งานนี้รับมาจากเมื่อวาน วันนี้ซักเสร็จแล้วจะไม่รับอีกต่อไป "123 ออกมา เรามาคุยกันเรื่องวิธีหาเงินหน่อย" มารดาซุนร้องเรียกในใจด้วยเสียงอันดัง ยามนี้ต้องการเงินเสียจริง! ไม่มีเงินก็ไปไหนไม่ได้แม้ก้าวเดียว บ้านเรือนยังพออยู่ได้ ไม่ต้องกังวลเรื่องที่พัก แต่เสื้อผ้าอาหารและการเล่าเรียน ล้วนต้องใช้เงินทั้งสิ้น!
"เจ้าของร่าง เราสามารถค้าขายได้ ของจำเป็นสำหรับผู้ข้ามเวลามีทั้งแก้ว สบู่ และน้ำแข็งที่ทำจากดินประสิว" 123 ตอบอย่างทำท่าเย่อหยิ่ง
มารดาซุนยิ่งอยากร่ำไห้หนักขึ้นจะทำอย่างไรดี? กัดฟันพูด "เจ้าเชื่อไหม หากวันนี้เจ้าเอาของพวกนี้ออกมา พรุ่งนี้แม่กับลูกชายตายอย่างไร้ที่ฝัง แถมอาจทำให้ตระกูลทั้งเก้าสายโลหิตตายวายวอดด้วย ไร้อำนาจไร้ฐานะ ยังกล้าโอ้อวดเช่นนี้อีกหรือ?"
123 หุบปากทันที ส่งเสียงอู้อี้ เจ้าของร่างน่ากลัวเหลือเกิน(⁰o⁰ ) ไม่ได้ก็ไม่ได้สิ จะดุทำไมกัน แต่มันไม่กล้าพูดออกไป เพราะมันขี้ขลาด
"จื้อเกาจะต้องสอบขุนนาง การเป็นพ่อค้าเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด แม้แต่ร้านของขุนนางทั้งหลายก็ต้องมีโฉนดที่ดินอยู่ในมือ โดยใช้ชื่อจดทะเบียนกับบ่าวที่เซ็นสัญญาตายไว้ จะมีวิธีหาเงินวิธีอื่นอีกไหม 123 เจ้ารู้หรือไม่?" มารดาซุนถาม
"บัณฑิต ชาวนา ช่างฝีมือ พ่อค้า ทำช่างไม่ได้ก็ทำนา เจ้าของร่างสามารถซื้อที่ดิน ซื้อให้มากแล้วปล่อยเช่าออกไป" 123 ให้คำแนะนำอย่างจริงใจ
"ก็เป็นวิธีหนึ่ง ใครที่ตระกูลใหญ่จะมีที่ดินในมือไม่มากบ้าง ที่สำคัญข้าไม่มีเงิน! การซื้อที่ดินต้องใช้เงินทั้งนั้น"
123 ไม่กล้าพูดต่อ มันกลัวเจ้าของร่างจะเรียกร้องเงินจากมัน
มองดู 123 ที่แสร้งทำเป็นตาย มารดาซุนก็โมโหจนขำออกมา
หนึ่งวันล่วงเลยไปกับการทำอาหารสามมื้อ ซักฟอกเสื้อผ้า และครุ่นคิดถึงเงินทอง
ยามค่ำมารดาซุนนอนอยู่บนเตียงเปิดร้านค้าในระบบ ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ต้องลองเสี่ยงดู! ในบ้านมีเงินเหลือเพียงสามตำลึงกว่าเท่านั้น ไม่พอแม้แต่จะซื้อหนังสือสองเล่ม
ในร้านค้าใช้เหรียญทองหนึ่งเหรียญซื้อแจกันแก้วหนึ่งคู่ (ข้าไม่รู้ว่ายุคซ่งมีแก้วหรือไม่ ตั้งไว้เองเลย) ใช้แต้มสะสมหนึ่งแต้มซื้อยาบำรุงกำลังหนึ่งเม็ด ของในร้านค้าล้วนราคาย่อมเยา แถมแจกันแก้วยังไม่แพงเท่าข้าวสารแป้งขาวอีกด้วย! เหรียญทองหนึ่งเหรียญซื้อข้าวสารหรือแป้งขาวได้ถึงยี่สิบจิน มารดาซุนก็คิดไม่เข้าใจนัก คงคิดตามราคาสมัยใหม่ คิดไม่เข้าใจก็ไม่คิด
มารดาซุนคิดว่าพรุ่งนี้เมื่อซุนซิวไฉไปเข้าสำนักแล้ว จะเปลี่ยนเป็นชุดบุรุษไปที่เมืองเอก ขายแจกันแก้วคู่นี้ ซุนซิวไฉพักอยู่ในบ้านอาจารย์ที่สำนัก วันหยุดสิบวันต่อหนึ่งครั้ง ค่าที่พักคิดแยกต่างหาก แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่น บ้านไม่มีรถจะไปรับทุกวัน เวลาก็ไม่เอื้ออำนวย
การหาเงินเป็นเรื่องเร่งด่วน ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็กลืนยาบำรุงกำลังลงไป