หลินโม่ลืมตาขึ้น มองไปรอบกาย
เขายืนอยู่บนทุ่งหญ้าแห่งหนึ่ง
หญ้าสีเขียวชอุ่มหนานุ่มราวกับพรมผืนหนาเมื่อเหยียบลงไป
ท้องฟ้าเหนือศีรษะเป็นสีเทาขาว ไร้ซึ่งดวงอาทิตย์
แม่น้ำสายหนึ่งคดเคี้ยวไหลมา น้ำใสสะอาด
ไกลออกไป แนวภูเขาเลือนหายไปในม่านหมอก
“ที่นี่...ที่ไหนกัน?” เสียงของหลี่อวี่ซีดังมาจากด้านหลัง
หลินโม่หันกลับไป เห็นทุกคนทั้งหกอยู่ครบ จึงถอนหายใจอย่างโล่งอก
สายตาของเขากวาดไปทั่วมิติ ก่อนหยุดอยู่ริมแม่น้ำ
ตรงนั้นมีต้นหลิวขนาดมหึมาต้นหนึ่ง ลำต้นอวบใหญ่ กิ่งหลิวห้อยระย้าลงมานับไม่ถ้วน
ใต้ต้นหลิวมีศพแห้งเหี่ยวร่างหนึ่งพิงอยู่
“หลิวขุย!” หลิวหยางหลุดปากอุทาน
ความเจ็บแปลบตรงหว่างคิ้วของหลินโม่รุนแรงขึ้น สัญชาตญาณรับรู้อันตรายส่งสัญญาณเตือนอย่างบ้าคลั่ง
เขาจ้องต้นหลิวนั้น กิ่งหลิวไหวเบา ๆ อยู่ในอากาศที่ไร้ลม
“ทุกคน เตรียมสู้!”
สิ้นเสียง ต้นหลิวก็ขยับ
กิ่งหลิวมหาศาลราวกับฝูงงูที่สะดุ้งตื่นจากนิทรา
กิ่งเหล่านั้นฟาดแหวกอากาศราวกับแส้เหล็ก ส่งเสียงหวีดแหลมพุ่งเข้าหาคนทั้งเจ็ดจากทุกทิศทาง
ความเร็วเหนือชั้นอย่างน่าตกใจ
“หลบ!” หวังเฉียงตวาดก้อง ร่างสูงสี่เมตรก้าวพรวดไปยืนแถวหน้า ก่อนฟันดาบถังขนาดยักษ์กวาดออกไป
กิ่งหลิวห้าหกกิ่งถูกฟันขาด ของเหลวสีแดงคล้ำพุ่งออกจากรอยตัด ดูคล้ายเลือด
แต่กิ่งหลิวมีมากเกินไป
ฟันขาดไปห้าหกกิ่ง ก็มีอีกสิบกว่ากิ่งพุ่งเข้ามาแทน ฟันขาดไปสิบกว่ากิ่ง ก็มีหลายสิบกิ่งทะลักเข้ามา
กิ่งหลิวแน่นขนัดราวกับตาข่ายมหึมาที่ปกคลุมทั่วฟ้า ค่อย ๆ หดล้อมเข้ามาจากทุกทิศ หวังบดขยี้คนทั้งเจ็ดให้แหลกอยู่ตรงกลาง
“แบบนี้ไม่ไหว!” หลี่เว่ยกั๋วฟันกิ่งหลิวที่ฟาดเข้ามาขาดไปสองกิ่ง หอบหายใจพลางตะโกน “มีมากเกินไป! ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป พวกเราจะหมดแรงตายกันหมด!”
ตัวหวังเฉียงชุ่มไปด้วยเลือด แต่ไม่ใช่เลือดของเขาเอง หากเป็นของเหลวสีแดงคล้ำที่กระเซ็นออกมาจากกิ่งหลิวซึ่งถูกฟันขาด
เขาฟันกิ่งหลิวไปแล้วกว่าร้อยกิ่ง ทว่าจำนวนกิ่งรอบตัวไม่ได้ลดลงเลย กลับยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
หลินโม่ไม่พูดอะไร
เขากำลังสังเกตการณ์ คิดจะใช้การเคลื่อนย้ายพริบตาไปถึงที่นั่น แต่กิ่งหลิวมีมากเกินไป หากแยกจากกลุ่มก็ต้องรับมือการโจมตีจากทุกทิศทาง