เรื่องราวในตรอกไม่มีใครล่วงรู้
ฉู่ยี่และฉินชวนฉือกลับถึงบ้านอย่างราบรื่น ไม่มีอุปสรรคใดๆ ระหว่างทาง
ภายในบ้าน
เดิมทีดื่มเหล้ามาเล็กน้อย ตอนนี้ลมร้อนเป่ามา ฉู่ยี่ก็อดไม่ได้ที่ความง่วงจะถาโถม
เขาถอดเสื้อนอก อยากเพียงรีบนอนลงบนเตียง
"ฉันไปอาบก่อนนะ"
พูดจบ ก็เดินตรงไปยังห้องน้ำ
ฉินชวนฉือยืนอยู่ในห้องนั่งเล่น มองแผ่นหลังของเขา ในดวงตาฉายแววหม่นมืด
รอจนฉู่ยี่ห่มเสื้อคลุมอาบน้ำออกมาจากห้องน้ำ ฉินชวนฉือก็นั่งอยู่บนโซฟาแล้ว
"จะนอนแล้วเหรอ?" ฉินชวนฉือมองเขา เลิกคิ้วเล็กน้อย
"อืม"
ฉู่ยี่ขยี้ตา ง่วงจนสมองช้าลงไปบ้าง
ฉินชวนฉือหัวเราะเบาๆ
"ได้ นอนเถอะนะ"
เขาพูดง่ายอย่างคาดไม่ถึง สมองฉู่ยี่ตามไม่ทัน ไม่อาจคิดลึกซึ้งว่าทำไมวันนี้ฉินชวนฉือถึงมีเหตุผลนัก
เพียงได้ยินคำพูดของฉินชวนฉือแล้ว ก็ทิ้งตัวลงบนเตียง หน้าฝังลงกับหมอน จิตใจผ่อนคลายเต็มที่
ลมหายใจก็ราบเรียบและยาวอย่างรวดเร็ว เขาตกสู่ห้วงนิทราอย่างสมบูรณ์
ฉินชวนฉือยืนข้างเตียง มองดูเงียบๆ ครู่หนึ่ง
มองใบหน้ายามหลับที่ไร้การป้องกันของฉู่ยี่ หางตาเขายกขึ้น รอยยิ้มยิ่งลุ่มลึก
ก็ไม่ได้รบกวนฉู่ยี่ หมุนตัวเดินเข้าห้องน้ำ
……
ในห้วงฝัน ฉู่ยี่พบว่าตัวเองอยู่กลางที่ราบสูงหิมะขาวกว้างไกลไร้สิ้นสุด
พายุหิมะคำรามก้อง ฟ้าดินขาวโพลนไปหมด
เขากลายเป็นกระต่ายตัวหนึ่ง กำลังวิ่งอยู่บนหิมะหนา พยายามหาถ้ำหลบลมหนาว
ระหว่างที่วิ่งอยู่นั้น หางตามองเห็นเงาร่างสีขาวแฝงอยู่ในพายุหิมะ