น้ำเมาภายใต้แสงไฟสลัวสะท้อนประกายริบหรี่
ฉู่ยี่นั่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์บาร์ จิบเบาๆ หนึ่งอึก
รสชาติผิดกับรูปลักษณ์ภายนอกที่ดูนุ่มละมุน มันเปรี้ยวจนน่ากลัว ทำเอาฉู่ยี่ถึงกับต้องเบ้หน้าทั้งบานโดยไม่ตั้งใจ
เสียงหัวเราะดังแว่วข้างหู
ฉู่ยี่เงยหน้าขึ้น สบตากับเถาหง เห็นอีกฝ่ายหัวเราะอย่างสนุกสนาน ก็เอ่ยขึ้นอย่างจนใจ
"พี่เถา..."
"โอ๊ย ตอนนี้จะกล้าให้แกเรียกฉันว่าพี่ได้ยังไง" เถาหงถือแก้วของตัวเอง จงใจพูดจาแดกดัน "คุณชายฉู่ ทีนี้ฉันต้องเรียกแกว่าพี่ต่างหาก"
ฉู่ยี่ส่ายหน้า ไม่รับลูก หันไปบอกบาร์เทนเดอร์หลังเคาน์เตอร์ว่า "เปลี่ยนแก้วนึง ไม่อร่อย"
"อย่าเปลี่ยนให้เขา!" เถาหงเอ่ยทันที
บาร์เทนเดอร์ชะงักค้าง มองฉู่ยี่อย่างไม่รู้จะทำยังไง
เถาหงมีโกรธอยู่ในใจ
นางรู้ว่าสวีหมั่งต้องได้บทเรียนสักยกแน่ แต่ก็คาดไม่ถึงว่ามันจะหนักหนาถึงขั้นนี้
ตอนนางไปดูสวีหมั่งที่โรงพยาบาล สวีหมั่งถูกพันด้วยผ้าพันแผลหนาเตอะรัดแน่นทั้งตัวเหมือนมัมมี่ เหลือแค่สองตากับปากที่ยังหายใจได้
หมอบอกว่า กระดูกกับอวัยวะภายในได้รับความเสียหาย ช่วงนี้ไปอีกนานก็ต้องพักอยู่แต่ในโรงพยาบาลแล้ว
ฉู่ยี่ถอนหายใจ วางแก้วเหล้าลง
"พี่ครับ ผมพยายามเต็มที่แล้ว" น้ำเสียงเขาเบามาก "เรื่องของสวีหมั่ง ผลลัพธ์แบบนี้... ถือว่าดีกว่าที่คาดไว้มากแล้ว"
บรรดาตระกูลใหญ่และขุนนางชั้นสูงในเมืองหลวงที่แท้จริง ไม่เคยเห็นพวกแมลงในย่านโคมแดงอยู่ในสายตาด้วยซ้ำ
หากแมลงมันเกะกะ ก็เหยียบให้ตายด้วยเท้า แม้แต่จะเช็ดรองเท้ายังขี้เกียจ