ตีสี่ ณ ชั้นบนสุดของแผนกผู้ป่วยวีไอพี โรงพยาบาลซินอิ๋ง
เจียงเฟิงมีรอยคล้ำใต้ตาดำเป็นหมีแพนด้า วิ่งออกจากลิฟต์
เขาอ้อมผ่านเคาน์เตอร์พยาบาลด้านหน้า และเดินไปยังห้องพักผู้ป่วยวีไอพีที่อยู่ด้านในสุดอย่างคล่องแคล่ว
ประตูถูกผลัก
ภายใต้แสงไฟสีขาวเย็นยะเยือก ฉินชวนฉือนั่งพิงอยู่บนเตียงคนไข้ครึ่งหนึ่ง ใบหน้าที่ปกติไร้ที่ติมีผ้าพันแผลพันรอบ และยังปรากฏรอยฟกช้ำเขียวม่วงเล็ดลอดออกมา
มีหมอคนหนึ่งกำลังพูดอะไรบางอย่างอยู่ข้างกายเขาเสียงต่ำ กำลังตรวจเช็กครั้งสุดท้าย
ส่วนที่มุมห้อง ฉู่ยี่นั่งอยู่บนโซฟาเดี่ยวแต่เพียงลำพัง ท่วงท่าห่างเหิน
เขาไขว่ห้าง ใบหน้าบึ้งตึงเหมือนใครเป็นหนี้เขาแปดล้าน นั่งก้มหน้า จ้องไปที่ลวดลายบางอย่างบนพื้น
เสียงเคลื่อนไหวที่ประตูทำให้เปลือกตาของเขากระตุกขึ้น
เมื่อเห็นว่าเป็นเจียงเฟิง แววตาคู่นั้นก็ลดต่ำลงอย่างเย็นชาอีกครั้ง ใช้ข้อศอกยันเข่า แล้วศึกษาแผ่นพื้นต่อไป
เจียงเฟิงไม่มีเวลาคิดมากเกี่ยวกับบรรยากาศประหลาดนี้ รีบสาวเท้าไปข้างเตียงในสองสามก้าว
เขาหลับไปกลางดึก ถูกโทรศัพท์สายหนึ่งของฉินชวนฉือดึงออกมาจากความฝัน บอกเพียงให้เขานำแฟ้มงานด่วนและคอมพิวเตอร์มาส่งที่โรงพยาบาล
ตอนนั้นเจียงเฟิงก็เดาว่าอาจเกิดเรื่องขึ้น
เขาสาปแช่งนายทุนใจร้ายนั่นไปพลาง คิดถึงค่างวดบ้านที่ยังผ่อนไม่หมดไปพลาง ได้แต่ลุกพรวดจากเตียงอย่างเร่งด่วน