ลมหนาวพัดกรู หมุนควงฝุ่นดินให้ตลบขึ้น ฉู่ยี่สั่นสะท้าน
อากาศตกอยู่ในความเงียบงัน
คู่รักหนุ่มสาวที่รอจดทะเบียนอยู่แถวนั้น จ้องมองเหตุการณ์ตึงเครียดนี้ แทบไม่กล้าหายใจ
ทันใดนั้น หญิงสาวคนหนึ่งที่เข้าคิวอยู่ สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง พลางส่งเสียงร้องแหลม
“ว้าย——! รถ!”
ฉู่ยี่เงยหน้าขึ้นตามสัญชาตญาณ
สุดปลายสายตา รถเก๋งคันหนึ่งเสียหลักพุ่งฝ่าไฟแดงตรงสี่แยก ตรงเข้าชนฟุตปาธอย่างไม่หยุดยั้ง
ตรงเข้าใส่ไป๋จือฉี!
รูม่านตาของฉู่ยี่หดตัววูบ
ราวกับเวลาเดินช้าลงอย่างไม่สิ้นสุด
เขาไม่มีกระทั่งเวลาคิด
สัญชาตญาณของร่างกายได้อยู่เหนือความผิดหวังและปวดร้าวทั้งหมดแล้ว
ก้าวยาวๆ ออกไปหนึ่งก้าว แขนยาวตวัดไป โอบเอวของไป๋จือฉีไว้ แล้วผลักไปอีกฝั่ง
“ตึง!!”
——
เมืองหลวง สำนักงานชั้นบนสุดของฉินซื่อกรุ๊ป
ฉินชวนฉือนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน ปลายนิ้วบีบปากกาหมึกซึมราคาแพง กำลังตรวจเอกสารอยู่
ต้องขอบคุณฉู่ยี่ อาการทางร่างกายของเขาสองสามวันมานี้สงบลงมาก
ถึงฟีโรโมนในร่างยังไม่ใคร่สงบนัก แต่สำหรับเขา นี่ก็นับว่าสงบแล้ว
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก!”
เสียงเคาะประตูเร่งรีบดังขึ้น
ไม่ทันที่ฉินชวนฉือจะเอื้อนเอ่ย ประตูสำนักงานก็ถูกผลักเปิดจากด้านนอก
ผู้ช่วยเจียงพุ่งพรวดเข้ามาในห้อง
ฉินชวนฉือขมวดคิ้วน้อยๆ
เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาแผ่ประกายเย็นชา
ผู้ช่วยเจียงสะดุ้งเฮือกเมื่อสบสายตานั้น ฉับพลันสำนึกตนว่าล่วงเกิน
แต่เขาไม่มีแก่ใจสนใจแล้ว
ได้แต่แข็งใจ สู้สายตาของเจ้านาย เอ่ยปากว่า “เถ้าแก่ฉินครับ… คุณฉินประสบอุบัติเหตุรถชน ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล!”