ฉู่ยี่เหลือบมองฉินชวนฉือแวบหนึ่ง กลอกตาขึ้นบน
เขาไม่อยากเสียเวลาต่อปากต่อคำกับคนคนนี้แล้ว
ฉินชวนฉือก็ไม่ได้ใส่ใจท่าทีนั้นของเขา มือที่คล้องไหล่ฉู่ยี่คลายออก แล้วเปลี่ยนไปกุมมือเขาไว้แทน
สัมผัสจากปลายนิ้วทำให้ฉินชวนฉือขมวดคิ้วเล็กน้อย
เขาปล่อยมือ แล้วหยิบกาแฟในถุงกระดาษยื่นมาตรงหน้าฉู่ยี่
“มือเย็นเฉียบไปแล้ว”
“ที่นี่ก็หน้าหนาวเหมือนกัน ออกมาข้างนอกต้องใส่เสื้อผ้าเพิ่มอีกหน่อย ถือไว้ให้อุ่นมือ”
ฉู่ยี่รับมันมาด้วยสัญชาตญาณ
สัมผัสอุ่นๆ จากฝ่ามือแผ่ซ่านเข้ามา ไล่ความหนาวเย็นให้จางหายไปบ้าง
อากาศของประเทศ G แม้จะไม่หนาวจัดเหมือนสหพันธ์ แต่บนถนนในฤดูหนาว ลมก็ยังพัดจนใบหน้าชาเจ็บอยู่ดี
ตอนแรกเขาไม่รู้สึกหนาวเลยจริงๆ
เพราะทั้งวิ่งจับโจรทั้งต่อยโจรปล้น เหงื่อออกเต็มตัว ร่างกายจึงร้อนผ่าวไปหมด
แต่หลังจากตากลมหนาวถามทางอยู่นานพักใหญ่ ใจเริ่มเหนื่อยหน่าย ร่างกายก็เลยพลอยเย็นลงตามไปด้วย
พูดตามตรง ตอนนี้มันหนาวจริงๆ นั่นแหละ
โอเมก้าที่อยู่ข้างๆ ตอนแรกยังงุนงงอยู่บ้าง แต่พอเห็นปฏิสัมพันธ์ที่เป็นธรรมชาติและสนิทสนมระหว่างฉินชวนฉือกับฉู่ยี่ ก็เข้าใจอะไรขึ้นมาทันที
เขารีบโบกมือพลาง สีหน้ามีแววขอโทษ
“ขอโทษครับ ขอโทษครับ! ผมไม่รู้ว่า...”
ฉินชวนฉือได้ยินก็ยิ้มให้เขา พยักหน้าเบาๆ
โอเมก้าคนนั้นถูกยิ้มของเขาทำเอาแก้มแดงก่ำ หัวใจเต้นผิดจังหวะ อดพูดต่ออีกสองสามประโยคไม่ได้
“พวกคุณเหมาะสมกันมากจริงๆ นะครับ เป็นคู่ดับเบิลอัลฟ่าที่คู่ควรที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา!”
แววตาฉินชวนฉือไหวเล็กน้อย