หลังจากกลับถึงบ้าน ฉู่ยี่คิดไปเองว่าประโยค "พักผ่อนดี ๆ" ของฉินชวนฉือจะหมายถึงช่วงเวลาแห่งการผ่อนคลายที่เป็นของตัวเองโดยสมบูรณ์
แต่ความเป็นจริงพิสูจน์ให้เห็นว่า ฉู่ยี่คิดง่ายเกินไปแล้ว
สี่ทุ่ม เขาหิ้วของกินเล่นกับเครื่องดื่มจากร้านปิ้งย่างใกล้ ๆ กลับมา แล้วขดตัวอยู่บนพรม ดื่มด่ำกับการดูหนังเรื่องหนึ่ง
แสงเงาบนจอเปลี่ยนไปมา บทสนทนาที่เต็มไปด้วยความขัดแย้งของพระเอกนางเอกดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง
ทันใดนั้นเอง "ติ๊ด"
ประตูถูกเปิดออก
เดิมทีจิตใจของฉู่ยี่จดจ่ออยู่กับหนังเต็มที่ พอได้ยินเสียงนี้ก็เงยหน้าขึ้นทันที สายตาคมกริบตวัดไปที่บริเวณหน้าประตู
ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นที่หน้าประตู
ฉินชวนฉือ
เห็นคนคนนั้นแล้ว มุมตาของฉู่ยี่ก็กระตุกขึ้นมา
ฉินชวนฉือทำเหมือนกลับบ้านตัวเอง ถอดเสื้อนอกออกอย่างคล่องแคล่ว แขวนไว้บนราวแขวนเสื้อข้างประตู จากนั้นเปลี่ยนเป็นรองเท้าแตะแล้วก้าวเดินเข้ามา
เห็นฉู่ยี่กำลังจ้องมองตัวเองอยู่ เขาก็ไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรผิดแปลกเลยสักนิด สีหน้าเปิดเผยมาก
"ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ยังไม่นอนอีกเหรอ?"
น้ำเสียงเป็นธรรมชาติ
ใครที่ไม่รู้เห็นเข้า คงคิดว่าพวกเขาอยู่ด้วยกันมาหลายปีแล้ว
ฉู่ยี่กระพริบตา อ้าปากแล้วหุบ ปากอ้ากว้างหลายครั้ง แต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไร สุดท้ายได้แต่ถามว่า "……นายมาที่นี่ทำอะไร?"
เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามของฉู่ยี่ ฉินชวนฉือก็ยังคงไม่รู้สึกว่าตัวเองมีปัญหาอะไรเลยสักนิด
เขาเดินมาถึงข้าง ๆ ฉู่ยี่ ทำเป็นไม่เห็นโซฟา แล้วนั่งลงบนพรมด้วยกันตามแบบของฉู่ยี่