ฉินชวนฉือสัมผัสได้ถึงสายตาของเขา เหลือบมองกลับอย่างไม่ใส่ใจ สีหน้าเรียบเฉย ดูเหมือนไม่สนใจเรื่องที่ซุนเหมี่ยวพูดเลยแม้แต่น้อย
ความจริงก็เป็นเช่นนั้น
เมื่อเทียบกับเรื่องเล็กน้อยนี่แล้ว สิ่งที่ทำให้เขาหงุดหงิดใจจริงๆ คือการกระทำที่ไร้สติของตัวเองเมื่อครู่
บรรยากาศสลัว ภาพยนตร์ที่ชวนให้เคลิบเคลิ้ม…
ทุกอย่างนี้ค่อยๆ ดึงเขาเข้าสู่จังหวะที่ควบคุมไม่ได้โดยไม่รู้ตัว
และได้ทำสิ่งที่ปกติจะไม่ทำ และไม่ควรทำออกไป
ฉินชวนฉือสูดลมหายใจลึกอย่างแนบเนียน กวาดตามองไปบนโต๊ะกาแฟ หยิบโค้กกระป๋องที่ยังไม่ได้เปิดขึ้นมา บิดฝาดัง “แกร๊ก” แล้วดื่มไปสองสามอึก
ความเย็นซ่าช่วยให้สดชื่น ระงับความร้อนรุ่มในใจลงได้
อย่างไรก็ตาม แม้เขาไม่สนใจ
แต่มีคนหนึ่งที่แทบจะร้องไห้ด้วยความโมโห
ในหน้าจอมือถือ ซุนเหมี่ยวสูดลมหายใจเข้าลึกเต็มท้อง ใบหน้าที่เขียวช้ำแดงก่ำไปหมด
เขาตวาดออกมาด้วยเสียงสุดแรง เผยชื่อที่ฉู่ยี่รู้อยู่ในใจมานานแล้ว
“ไอ้ฉินชวนฉือนั่นแหละ——!”
เสียงตวาดนี้เต็มไปด้วยความคับแค้นไม่รู้จบ ดังก้องไปทั่วห้องนั่งเล่น
ฉินชวนฉือได้ยินเสียง ในที่สุดก็เลื่อนสายตามามอง สายตาสงบนิ่งไร้คลื่น
ฉู่ยี่ไม่มองเขา จ้องไปที่หน้าจอมือถือ
“เรื่องนี้… นายรู้ได้ยังไง”
ซุนเหมี่ยวเห็นสีหน้าของฉู่ยี่ไม่ได้เศร้าโศกคลั่งแค้นอย่างที่เขาคิด กลับดูค่อนข้างสงบ
ก็เลยคิดว่าฉู่ยี่ไม่เชื่อเขา!
ร้อนใจขึ้นมาทันที!
“เฮ้ย พี่! อย่าไม่เชื่อนะ! ที่ผมพูดมาเป็นความจริงหมด!”