ตำแหน่งนั้นเป็นมุมที่มองเห็นทุกอิริยาบถของฉินชวนฉือและฉู่ยี่ได้อย่างชัดเจน ขณะเดียวกันด้วยองศาและต้นไม้กระถางที่บดบัง ก็ทำให้อีกฝ่ายสังเกตเห็นได้ยาก
หลี่มู่เห็นเขาไม่ได้โกรธ ก็โล่งอก รีบเดินตามไปติด ๆ
หลังจากนั่งลงตรงข้ามฉินเยวียน สายตาของเธอก็ยังอดไม่ได้ที่จะแอบมองไปทางฉินชวนฉือ
พอมองไป ก็เห็นฉู่ยี่ด้วยเช่นกัน
“เสี่ยวเยวียน คนที่นั่งตรงข้ามพี่ชายเธอ…เป็นใครน่ะ”
ฉินเยวียนเปิดเมนูอย่างเนิบ ๆ เหลือบมองแวบหนึ่ง
“ฉู่ยี่ เป็น…เพื่อนของพี่ชายฉัน”
คำว่าเพื่อน เขาลากเสียงจนมีความหมายลึกซึ้ง
หลี่มู่พยักหน้า หยิบเมนูขึ้นมา แต่ใจลอยไปไกลแล้ว
คนที่สามารถนั่งกินข้าวด้วยกันกับฉินชวนฉือ แล้วยังถูกเรียกว่าเพื่อนได้ ก็ต้องเป็นคนระดับเดียวกันน่ะสิ…
หลี่มู่อดไม่ได้ที่จะแอบมองอีกครั้ง
ต่างจากฉินชวนฉือที่ดูอ่อนโยนสุภาพ คนที่ชื่อฉู่ยี่คนนั้นมีใบหน้าที่คมคายกว่ามาก
คิ้วและดวงตาลึก จมูกโด่งเป็นสัน อยู่ในประเภทที่แม้ไม่เอ่ยพูดก็ทำให้คนมองออกได้แวบเดียวว่าเป็นอัลฟ่า ลักษณะทางเพศที่สองเด่นชัดมาก
หล่อแบบมีพลังโจมตีรุนแรง!
หลี่มู่กลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว
นี่คืออัลฟ่าแห่งวงสังคมชั้นสูงในเมืองหลวงหรือ แต่ละคนคุณภาพสูงจนน่าตกใจ
เธอละสายตากลับมามองฉินเยวียนตรงหน้า เอ่ยอย่างระมัดระวังว่า “คือว่า…คุณชายฉู่ เขาเป็นอัลฟ่าระดับสูงยิ่งเหมือนพี่ชายเธอหรือเปล่า”
อัลฟ่าระดับสูงยิ่ง?
ฉินเยวียนหัวเราะเยาะในใจ