ฉินชวนฉือมองรูปถ่าย
ชายในรูปสวมสูทสีดำ ดูเด็กกว่าตอนนี้เล็กน้อย
เขาหันหน้ากลับมามองกล้อง ยกมุมปากยิ้มอย่างเคอะเขิน
กับอัลฟ่าที่เมื่อตอนหัวค่ำยืนจ้องเขาตาเขม็งอยู่ตรงมุมถนน แววตาเต็มไปด้วยความริษยาและไม่ยอมจำนน แทบจะเป็นคนละคน
แต่ก็เป็นคนคนเดียวกันอย่างไม่ต้องสงสัย
ปลายนิ้วของฉินชวนฉือแตะลงบนหน้าจอเย็นเฉียบเบา ๆ แล้วปิดรูปนั้นไป
อย่างนี้นี่เอง
เขาคิดถึงความเป็นไปได้มากมาย
โอเมก้าตัวเปล่าเล่าเปลือยคนหนึ่ง อยากใช้ชีวิตอย่างมีหน้ามีตาในแหล่งเสื่อมโทรมอย่างย่านโคมแดง เบื้องหลังต้องมีวิธีสกปรกที่ไม่อาจเปิดเผย
อาจเคยทำผิดกฎหมาย หรืออาจเคยทำข้อตกลงที่ต่ำทรามกว่านั้น
แต่เรื่องพวกนี้ฉินชวนฉือไม่เคยใส่ใจ
เขาไม่มีโรคย้ำคิดย้ำทำเรื่องศีลธรรม และไม่เคยยึดติดเรื่องพรหมจรรย์
อดีตเป็นอย่างไรไม่สำคัญ ขอให้หลังจากนี้ปฏิบัติตามกฎของเขาก็พอ
ทว่ากับสิ่งที่เห็นตรงหน้า เขายอมรับว่าไม่ได้คาดคิด
แต่งงานแล้ว
“ตัวเลือกสำรอง” ของเขา กลับกลายเป็นโอเมก้าที่แต่งงานแล้ว
มิน่าล่ะ
คิ้วของฉินชวนฉือขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
มิน่าล่ะอัลฟ่าคนนั้นถึงใช้สายตาแบบนั้นมองเขา
เขานึกถึงสีหน้าของไป๋จือฉีเมื่อตอนหัวค่ำ ตอนที่ตอบคำถามตัวเอง รอยยิ้มที่ปิดสนิทไร้ช่องโหว่
อดหัวเราะเยาะออกมาไม่ได้
รู้จักกันเฉย ๆ ที่ไหนกัน
สายตาของฉินชวนฉือกลับมาจับที่โทรศัพท์ กดเปิดเอกสารข้อมูลที่ผู้ช่วยส่งมา
[ฉู่ยี่, ชาย, 27 ปี, อัลฟ่าธรรมดา, ฟีโรโมน: กุหลาบ...]
ข้อมูลเรียบง่าย เป็นประวัติของพวกนักเลงข้างถนนในย่านโคมแดงไม่มีผิด