เห็นฉู่ยี่อยู่ในสภาพนี้ โจวอู๋ก็เดาความคิดของเขาได้ จึงเกาจมูกอย่างขัดเขิน
“เอ่อ ไม่เป็นไร ฉันรู้ว่าเธอก็ลำบาก”
“คือว่า… ลองไปถามคนรับใช้ในคฤหาสน์ดูสิ พวกเขาต้องมีไซส์ใหญ่กว่านี้แน่”
ฉู่ยี่เหลือบมองเขา นิ่งไปหลายวิ ก่อนเค้นคำพูดจากไรฟัน
“ฉันไปสักหน่อย”
โจวอู๋รีบผงกหัวติด ๆ กัน
จากนั้น ฉู่ยี่ก็รีบผละจากไปอย่างรวดเร็ว ปลีกตัวจากบรรยากาศน่าอึดอัดนั้น
พอห่างจากโจวอู๋โดยสิ้นเชิง หน้ากากแห่งความสงบเยือกเย็นของฉู่ยี่ก็แตกลงในที่สุด
เขายกมือขึ้นกุมท้ายทอยด้วยความหงุดหงิด แต่ปลายนิ้วแตะโดนแผ่นแปะท้ายทอยเข้า ก็รีบลดมือลงราวกับมันร้อนจนลวก
เดินวนอยู่ในระเบียงรอบนอกสักพัก ฉู่ยี่ไม่เห็นแม้แต่เงาคนรับใช้
เขาจึงไม่ได้คิดอะไรมาก มุ่งหน้าไปทางบ้านพักหลัก
ไม่นานนัก
ก็เห็นคนรับใช้หลายคนกำลังทำความสะอาด
ฉู่ยี่รีบเดินเข้าไปหา
ทว่าเมื่อมายืนตรงหน้าคนรับใช้จริง ๆ คำพูดที่ติดอยู่ที่ปากกลับพูดออกไปไม่ค่อยออก
มองพวกเขาทั้งหมดเป็นโอเมก้าและเบต้าวัยหนุ่มสาว จะขอแผ่นแปะท้ายทอยกับพวกเขาเนี่ยนะ…
เขายืนอยู่ตรงนั้นสักพัก จนกระทั่งคนรับใช้ส่งสายตาสงสัยมาให้ ถึงยอมทู่ซี้เอ่ยขึ้น
“เอ่อ มีแผ่นแปะท้ายทอยไหม ขนาดใหญ่กว่าหน่อยน่ะ”
ทั้งวงเงียบกริบ
สบกับสายตาประหลาดใจของคนรับใช้ ฉู่ยี่ไม่มีสีหน้าใด ๆ แต่ลึก ๆ แล้วอยากจะมุดแผ่นดินหนี
โชคดีที่คนรับใช้ถูกฝึกมาอย่างดี ไม่นานก็ทำลายความเงียบ