ปลายสาย โทรศัพท์ ฉินชวนฉือฟังคำด่าและเสียงตวาดที่ลอดจากหูฟัง พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย
เขาขยับมือถือออกจากหู เหลือบมองหน้าจอ ให้แน่ใจว่าไม่ได้โทรผิด
แล้วหันไปมองเจียงเฟิงที่นั่งก้มหน้าก้มตาอยู่ที่เบาะผู้โดยสารด้านหน้า
“นี่ใคร”
เจียงเฟิงยิ้มแห้ง หลังเย็นวาบ
“เอ่อ… น่าจะเป็นลูกน้องของคุณชายฉู่ ซุนเหมี่ยว”
ซุนเหมี่ยว
ฉินชวนฉือหลุบตาลง ชื่อนี้คุ้นหูอยู่บ้าง
ในหูฟัง เสียงของซุนเหมี่ยวยังไม่หยุด
“ฮัลโหล! ฮัลโหล! ทำไมไม่พูด! ฉันถามอยู่แก! แกอยู่ไหน! อยู่ไหน!! ออกมาสู้ตัวต่อตัว!”
เขาตะโกนพลางทุบโต๊ะ จุดศูนย์ถ่วงไม่มั่นคง ตกลงมาจากโซฟา กระแทกพื้นพรม
เขานอนคว่ำ มือยังกุมมือถือแน่น
“สารเลว… แกกล้าให้พี่ฉันเป็น… ตัวนอนกอด! สู้ตัวต่อตัว! ต้องสู้ตัวต่อตัว! แก… แกส่งพิกัดมา!”
เจียงเฟิงมองผ่านกระจกหลัง เห็นสีหน้าไร้ความรู้สึกของเจ้านาย ก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้
“แหะ ดูเหมือนจะดื่มไปหน่อย”
ซุนเหมี่ยวยังตะโกน “ฉันบอกให้แกส่งพิกัดมาแกได้ยินไหม! สู้ตัวต่อตัว ฉันต้อง จะ ให้แกเห็น ดีเห็นงาม!! ฉัน…”
“ฉันพี่อี้ พี่อี้แย่มากแล้ว แก แกยังรังแกเขาอีก…”
“…ก็แค่ พวกหน้าเกลือของแก พี่อี้ฉัน พี่อี้ฉันสู้ได้สิบคน… อ๊ากกกก…”