ฉินชวนฉือเห็นอีกฝ่ายไม่ยอมเล่นด้วยเลยสักนิด คิ้วและหางตาก็ยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ นั่งตัวตรง
เขายกมือขึ้น ปลายนิ้วลูบไล้เรือนข้อมืออย่างแผ่วเบาราวกับไร้จุดหมาย สายตากวาดมองรายงานการจับคู่ที่กระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะกาแฟ ลำคอส่งเสียงหัวเราะเบาๆ
"อย่าเอาแต่นั่งดูรูปเลือกคู่อยู่ในบ้านทุกวันเลย"
"คนตั้งเยอะ แต่ไม่มีใครมีอัตราความเข้ากันได้เกินยี่สิบเปอร์เซ็นต์เลย ส่วนใหญ่ไม่ถึงห้าเปอร์เซ็นต์ด้วยซ้ำ"
"ผมว่ามันไม่ใช่แค่ปัญหาเรื่องหน้าตาแล้วล่ะ"
น้ำเสียงของฉินชวนฉือราบเรียบ "นายไม่ชอบพวกเขาตั้งแต่แรกต่างหาก"
เหอเซี่ยงเฉินหัวเราะเยาะ
"ฉันมีที่ไหน?"
ฉินชวนฉือฟังแล้ว ก็จ้องมองเหอเซี่ยงเฉินเงียบๆ โดยไม่พูดอะไร
เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่น้อย ใครเป็นคนยังไง จะมีใครไม่รู้บ้าง?
ในแวดวงเมืองหลวงมักพูดกันว่าเหอเซี่ยงเฉินเข้าหาง่ายกว่าฉินชวนฉือ
แต่สำหรับฉินชวนฉือแล้ว นี่เป็นเรื่องเหลวไหลทั้งเพ
มักมีคนเอาคำว่า "เล่นสนุก" กับ "สนิทสนม" มาปะปนกัน
สัตว์เลี้ยงกับของเล่น ถึงจะอยู่กับคนนานแค่ไหน คนก็ไม่มีวันมองพวกมันเป็นคนจริงๆ หรอก
คนในรูปพวกนี้หน้าตาดีก็จริง แต่โดยเนื้อแท้เหอเซี่ยงเฉินก็ดูถูกนักแสดงในวงการบันเทิงอยู่ดี
ต่างจากที่แสดงออก ที่จริงแล้วเหอเซี่ยงเฉินนั้นหยิ่งยโสมาตลอด เขาไม่เคยให้ใครที่อยู่รายรอบตัวเขาอยู่ในสายตาจริงๆ เลยสักคน
ในห้องวีไอพีเงียบสงัดลง
ชายหนุ่มสองคนต่างมีรอยยิ้มบนใบหน้า แต่กลับไม่พูดอะไรสักคำ ในอากาศเอ่อคลอไปด้วยการประมืออันไร้เสียง