การปรากฏตัวของฉินชวนฉือ ราวกับก้อนหินยักษ์กระแทกลงสู่ผิวทะเลสาบ ก่อให้เกิดเกลียวคลื่นนับพัน
บรรยากาศภายในห้องทำงานพลันหยุดนิ่ง แม้แต่แสงแดดยังแฝงความเยือกเย็น
ฟางเยว่หานลุกขึ้นยืน เมื่อเห็นฉินชวนฉือ ในแววตาของเธอมีความตื่นตระหนกฉายผ่าน แต่ประเดี๋ยวเดียวเธอก็กลับมาสงบนิ่งและแสดงท่าทีหยิ่งยโสอีกครั้ง
"ชวนฉือ ฉันกำลังช่วยคุณอยู่นะ"
ฉินชวนฉือขมวดคิ้ว
เขาเกียจคร้านจะฟังฟางเยว่หานแก้ตัวต่อไป
สายตากวาดข้ามเธอตรงไปยังฉู่ยี่ จากนั้นค่อยมองกลับมาที่ฟางเยว่หาน น้ำเสียงเย็นเยียบ
"ใครอนุญาตให้คุณมาที่นี่ คุณนัดล่วงหน้าหรือเปล่า"
สีหน้าฟางเยว่หานเปลี่ยนไป
เธอมองใบหน้าหล่อเหลาแต่ไร้ซึ่งไออุ่นของฉินชวนฉือ ความรู้สึกอัปยศเอ่อท้นในใจ
นิสัยที่เคยอยู่สูงทำให้นางไม่ยอมตกเป็นรอง หัวเราะเยาะ จากนั้นพยายามทวงสิทธิ์คืนด้วยการตั้งคำถาม
"ฉันมาหาคุณ ต้องนัดด้วยหรือ"
"แน่นอน"
คำตอบของฉินชวนฉือไม่มีการลังเล
ลมหายใจของฟางเยว่หานหนักขึ้นฉับพลัน
เธอมองลึกเข้าไปในตาฉินชวนฉือ พลางกวาดสายตาไปยังฉู่ยี่ที่เงียบงันอยู่ข้างๆ
"ตอนนี้คุณพูดกับฉันแบบนี้ ทั้งหมดเป็นเพราะอัลฟ่าคนนี้ใช่ไหม"
น้ำเสียงของเธอมีแววเหยียดหยาม พร้อมความแหลมคมที่แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่ทันสังเกต
"ฉินชวนฉือ ใครๆ ก็มีช่วงเวลาที่หัวใจเตลิดได้ทั้งนั้น ท่าทีที่คุณมีต่อฉันวันนี้ฉันจะไม่ถือสา"