ฉินชวนฉือชะงักไปเล็กน้อย เมื่อได้ยินเสียงแหบพร่าของฉู่ยี่ สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง
ไม่กี่วินาทีต่อมา เขาใช้มืออีกข้างค่อย ๆ แกะนิ้วของฉู่ยี่ที่กำข้อมือเขาออก
จากนั้นยกฝ่ามือของฉู่ยี่ขึ้น แล้ววางขวดยาเย็นเฉียบนั้นลงบนกลางมือฉู่ยี่อย่างมั่นคง
สุดท้ายก็ช่วยฉู่ยี่กำมือแน่น
น้ำเสียงเรียบเฉย
“ถือให้ดี”
จิตใจของฉู่ยี่ว้าวุ่นไปด้วยฟีโรโมนจนแทบไม่มีสติไปใส่ใจการกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ ของฉินชวนฉือ
พอได้ยามา เขาก็บิดฝาขวดทันที เทยาออกมาหนึ่งเม็ด เงยหน้ากลืนลงไปโดยไม่แม้แต่จะมอง
ฉินชวนฉือมองการกระทำของเขา เงียบไม่พูดอะไรอีก
หลังจากนั้นเขาก็ไม่มีท่าทีอะไรเพิ่มเติม เพียงแค่วางมือไขว้กัน พิงพนักเบาะ กลับไปอยู่ในท่าทีสบายอารมณ์ดังเดิม
เพียงแต่ เขาไม่ได้เก็บกดฟีโรโมนของตัวเอง
กลิ่นหิมะที่ใสสะอาดยังคงอบอวลไปทั่วทุกมุม กระตุ้นฉู่ยี่อย่างต่อเนื่องไม่หยุด
ฉู่ยี่รู้สึกถึงความจงใจของเขา ในใจโมโห แต่ก็จนปัญญาจะทำอะไรกับการกระทำของฉินชวนฉือได้
ได้แต่พิงข้างกระจกรถ พยายามเพิกเฉยต่อกลิ่นหิมะที่รบกวนจนน่ารำคาญ เม็ดเหงื่อผุดพรายบนหน้าผาก ไหลลงมาตามปลายผมยุ่งเหยิง ซึมเปียกปกเสื้อ
รถแล่นมาเรื่อย ๆ
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร เมื่อทิวทัศน์นอกหน้าต่างเริ่มค่อย ๆ ดูคุ้นตา จิตใจของฉู่ยี่ก็ถูกดึงให้ตึงเครียดไปอีกทางหนึ่ง
สำนักงานทะเบียนราษฎร์อยู่ไม่ไกลนี่เอง