ภายในรถ ฉู่ยี่กำลังเอนกายอยู่บนเบาะหลัง
เสียงสั่นของโทรศัพท์ดังขึ้น
เขาพยายามเอียงศีรษะไปมองอย่างยากลำบาก เมื่อเห็นตัวอักษร 'จือฉี' บนหน้าจอแสดงสายเข้า หัวใจของเขาก็บีบรัดอย่างรุนแรง กระวนกระวายอย่างควบคุมไม่ได้
เขาไม่กล้ารับสาย
ยังดีที่เสียงเรียกเข้าดังอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ตัดสายไปเอง
ฉู่ยี่ถอนหายใจโล่งอกเบา ๆ อย่างแอบ ๆ
ทว่า ยังไม่ทันที่เขาจะได้พักหายใจสักครู่ จู่ ๆ ก็มีเสียงสดใสดังแทรกด้วยความไม่แน่ใจดังมาจากนอกรถ ทำให้เลือดทั่วกายของเขาแข็งตัวทันที
“คุณฉิน...?”
น้ำเสียงนั้นเจือความประหม่า หวานใสจนน่าฟังยิ่ง
แต่สำหรับหูของฉู่ยี่แล้ว กลับรู้สึกขนหัวลุก
นั่นคือไป๋จือฉี
ฉู่ยี่ตัวแข็งค้างอยู่บนเบาะหลัง ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
ก่อนหน้านี้ไม่นาน ไป๋จือฉีกำลังโทรหาฉู่ยี่ แต่เมื่อเงยหน้าขึ้น ก็เหลือบไปเห็นรถยนต์ส่วนตัวสีดำคันหนึ่งจอดอยู่ตรงมุมถนนแต่ไกลโดยไม่ได้ตั้งใจ
เส้นสายตัวถังอันพลิ้วไหว พร้อมกับความเงาวาวที่ดูต่ำแต่แฝงด้วยมูลค่าชวนให้เขากดตัดสายไปโดยไม่รู้ตัว
ต่อจะคลุกคลีในย่านโคมแดงมานานเพียงใด สายตาที่เคยเป็นคุณชายแห่งตระกูลไป๋ของเขาก็ไม่เคยด้อยลง
แม้จะอยู่ห่างออกไป เขาก็แทบจะยืนยันได้ว่านั่นคือรถของตระกูลฉิน
ฉินชวนฉือก็อยู่ที่นี่ด้วยหรือ?
ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีพรั่งพรูขึ้นมาในใจอย่างไม่อาจห้ามได้
วันนี้ที่เขามาที่นี่ ก็เพื่อมาหย่ากับฉู่ยี่
แต่ในด้านของฉินชวนฉือ บุคลิกภาพของเขาคือเป็นโอเมก้าโสดที่ใช้ชีวิตอย่างเข้มแข็งตามลำพังในย่านโคมแดงหลังจากตระกูลล่มสลาย