ฉู่ยี่มองเด็กหญิงตัวเล็กที่ยังไม่สูงเท่าด้ามไม้ถูพื้นตรงหน้า คิ้วขมวดเล็กน้อย
คิดอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเขาก็นึกออกว่าเด็กน้อยนี่เป็นใคร
ก่อนหน้านี้ไปทวงหนี้ที่บ้านไอ้อ้วนนักพนัน อีกฝ่ายไม่มีเงินแถมยังคิดจะขัดขืน พอถูกจับได้ก็ร้องห่มร้องไห้จะยกลูกสาวตัวเองมาใช้หนี้
“นี่ เจ้าจำไม่ได้เหรอ?” เสียงสวีหมั่งดังขึ้นข้าง ๆ แฝงความสงสัย “ไอ้ซุนเหมี่ยวบอกว่าเจ้าเป็นคนจัดการ”
สายตาฉู่ยี่ตกลงบนตัวเด็กหญิง
เขาหยุดไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยปาก
“ตอนนี้เธอ...”
คราวนี้ไม่ทันรอให้สวีหมั่งตอบ เด็กหญิงตัวน้อยก็เอ่ยขึ้นก่อน เสียงเบาเหมือนยุงร้อง
“ฉะ... ฉันจะทำงานใช้หนี้คืนให้...”
ทำงาน?
สายตาฉู่ยี่เลื่อนจากด้ามไม้ถูพื้นที่หนากว่าแขนเด็กหญิง ไปยังถังน้ำที่สูงเกือบครึ่งตัวเธอ ชั่วขณะหนึ่งรู้สึกเหมือนจะตลกร้าย
ที่เธอเรียกว่าทำงาน คงไม่ใช่การมาทำความสะอาดที่นี่หรอกนะ?
สวีหมั่งข้าง ๆ ขำออกมา หัวเราะหึ ๆ
“กล้าดีนะ ก็สนุกดีเหมือนกัน”
ก่อนหน้านี้พวกลูกหนี้ที่เจอมา ตัวไหนเห็นพวกเขาแล้วไม่ตกใจร้องไห้จ้าบ้าง?
ตัวแค่นี้ ยังกล้าเข้ามาบอกว่าจะทำงานใช้หนี้ นับว่าเป็นรายแรกเลย
ฉู่ยี่ไม่ได้รู้สึกว่ามันน่าสนุกตรงไหน
เขามองสวีหมั่ง “เจ้าไม่ได้ไล่ป้าทำความสะอาดของบริษัทเราออกแล้วให้เธอมาทำแทนใช่ไหม?”