ยามราตรีมืดสนิทแล้ว
ฉู่ยี่ยืนอยู่หน้าประตูบ้าน ปลายนิ้วชะงักเหนือเครื่องรูดรหัส ก่อนที่สุดท้ายจะกดตัวเลขชุดนั้นที่คุ้นเคยจนขึ้นใจ
“ตี๊ด!”
ประตูปลดล็อก
เขาเปิดประตูเข้ามา ภายในห้องมืดสนิท มีเพียงแสงไฟนีออนจากเมืองที่ลอดผ่านหน้าต่างบานใหญ่ในห้องนั่งเล่น สะท้อนให้เห็นโครงร่างของเฟอร์นิเจอร์
ขณะที่เขากำลังจะเปลี่ยนรองเท้า จู่ๆ ประตูห้องนอนก็ถูกดึงเปิดออก และไฟก็สว่างขึ้นพร้อมกัน
“อาอี้!”
เสียงประหลาดใจของไป๋จือฉีดังขึ้น เขาสวมเพียงเสื้อคลุมตัวบาง เท้าเปล่าวิ่งมาเร็วๆ แล้วพุ่งเข้ามากอดฉู่ยี่เต็มแรง
กลิ่นฟีโรโมนส้มที่คุ้นเคยโอบล้อมฉู่ยี่ไว้ในทันที
เขาถูกอัดจนเซ ร่างกายเกร็งแข็ง มือทั้งสองข้างที่อยู่แนบตัวกำแน่นโดยไม่รู้ตัว
สุดท้าย เขาไม่ได้โอบกอดไป๋จือฉีตอบอย่างอ่อนโยนเช่นทุกครั้งที่ผ่านมานับไม่ถ้วน
แต่กลับเอียงหน้าหลบแก้มที่เบียดเข้ามาของไป๋จือฉี แล้วยื่นมือออกไป ค่อยๆ ดึงเขาออกจากอ้อมกอดของตัวเอง
ไป๋จือฉีชะงัก เงยหน้าขึ้น นัยน์ตาสวยฉายภาพเงาของฉู่ยี่
“งานของคุณเสร็จแล้วเหรอ?”
ฉู่ยี่กระตุกมุมปากเล็กน้อย ยิ้มบางๆ
“ยัง วันนี้มีวันหยุดหนึ่งอาทิตย์ ก็เลยกลับมาเยี่ยม”
ไป๋จือฉีฟังแล้วจึงพูดขึ้น
“งั้นวันนี้ผมต้องทำอาหารดีๆ สักมื้อ! พอดีเมื่อเช้าผมไปซื้อผักสดมา!”
พูดจบ เขาก็หันหลัง วิ่งเข้าไปในครัว
ฉู่ยี่ยืนอยู่ที่ประตู สายตาหนักแน่นจ้องเงาร่างที่ยุ่งวุ่นอยู่ในครัว เงียบงันไปนาน