แต่ยังไม่ทันที่จ้าวซือซือจะมองเห็นชัดว่าสิ่งนั้นคืออะไร จู่ๆ ลู่เฉิงเวยก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าว
ทั้งสองยืนชิดกันอยู่แล้ว
จังหวะนั้น จึงชนเข้าอย่างจัง
“ว้าย!”
ลู่เฉิงเวยเซถลา ส่งผลให้จ้าวซือซือเสียหลักไปด้วย ทั้งคู่ล้มลงไปด้านหลัง
เสียง “ตึง” ดังขึ้น ดึงดูดสายตาของทุกคนในงาน
“โอ๊ย…”
ลู่เฉิงเวยใช้แขนยันตัวขึ้นอย่างยากลำบาก รู้สึกว่าตัวเองกำลังทับอยู่บนตัวจ้าวซือซือ จึงรีบจะลุกขึ้น
ทันใดนั้น เสียงกลั้นใจของจ้าวซือซือก็ดังขึ้น
“เฉิงเวย! อย่าขยับ! ชุดเธอแหวกแล้ว!”
ลู่เฉิงเวยตัวแข็งทื่อ
“แย่แล้ว! ฉันช่วยดึงไว้ให้ เธออย่าเพิ่งขยับ!”
ลู่เฉิงเวยตั้งสติได้ในที่สุด เธอรู้สึกถึงความเย็นวาบที่แผ่นหลัง “ซิปแตกหรือเปล่า ฉันคงอ้วนขึ้นระยะนี้… เธอช่วยรูดขึ้นให้หน่อย”
“ไม่ใช่!” จ้าวซือซือสีหน้าไม่ดี “ชุดของเธอ… มีคนแอบตัดจากด้านใน ผ้าบางมาก มันเลยฉีกตรงรอยตัด! เย็บไม่ติดแล้ว!”
ลู่เฉิงเวยได้ฟังก็ตื่นตระหนกขึ้นมาทันที
เธอเงยหน้าขึ้น สายตาทั้งงานจับจ้องมาที่พวกเธอ ทำให้สีหน้าของเธอซีดลงอย่างไม่รู้ตัว
และในความบังเอิญนั้น เธอสบตากับใครคนหนึ่งในฝูงชน
เด็กสาวในชุดราตรียาวสีขาวยืนอยู่เงียบๆ
ใบหน้านั้นเหมือนกับมารดาของเธออยู่ห้าส่วน
คือคนที่ตระกูลลู่เพิ่งตามหาตัวกลับมาเมื่อไม่นานมานี้ และเป็น “พี่สาว” ของเธอ สวีชิวหราน ไม่ ตอนนี้ต้องเรียกว่าลู่ชิวหรานแล้ว