ลู่ชิวหรานหายใจติดขัด
เธอเงยหน้ามองผู้ชายตรงหน้า กัดริมฝีปาก ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดของร่างกาย ถึงฝืนกลั้นไม่ให้ก้าวถอยหลัง
ในจังหวะนั้น เสียงหนึ่งก็ทำลายความเงียบงันกดดันนี้
"พี่!"
สุดทางเดินเล็กๆ ร่างหนึ่งก้าวเร็วๆ เข้ามา
ลู่เฉิงเวยเปลี่ยนเป็นชุดราตรีใหม่แล้ว ใบหน้าแขวนรอยยิ้ม ราวกับอุบัติเหตุเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น
เธอเดินมาถึงตรงหน้าฉู่ยี่ ยืนเคียงข้างลู่ชิวหราน
"พี่ ฮิๆ ไม่ได้รบกวนพี่คุยใช่ไหม?" เธอแหงนหน้ามองฉู่ยี่ ดวงตาย่นเป็นเสี้ยวจันทร์ "ฉันมีธุระกับเธอน่ะ"
ฉู่ยี่มองเธอ แล้วเหลือบมองลู่ชิวหรานที่สีหน้าไม่เป็นธรรมชาติ ส่ายหัว
"เปล่า"
"งั้นก็ดี"
ลู่เฉิงเวยยิ้มตอบรับ แล้วยื่นมือออกไป จับข้อมือลู่ชิวหรานแล้วหมุนตัวเดินจากไป
ลู่ชิวหรานแต่เดิมก็อยากหนีจากสายตาฉู่ยี่ให้เร็วที่สุด ตอนนี้จึงไม่ขัดขืน ปล่อยให้ลู่เฉิงเวยลากตัวเองไปยังอีกฟากหนึ่งของสวน
ถูกลู่เฉิงเวยลากจูง สายตาของลู่ชิวหรานก็ร่วงลงบนแผ่นหลังของเธอโดยไม่รู้ตัว
สายตาหยุดอยู่ที่ตำแหน่งที่เคยถูกเธอตัดเป็นรู
ในหัว สะท้อนก้องขึ้นมาด้วยคำพูดของฉู่ยี่นั้น
เธอน่าขายหน้ามาก
ความร้อนวูบหนึ่งจากก้นบึ้งใจเผาไหม้ถึงแก้ม
ทั้งสองเดินตามกันมา ถึงที่ที่ไม่มีผู้คนอย่างรวดเร็ว
ลู่เฉิงเวยจึงปล่อยมือในที่สุด
เธอหันหลัง เผชิญหน้ากับลู่ชิวหราน
จนถึงตอนนี้ ลู่ชิวหรานถึงได้สังเกตเห็นภายใต้แสงไฟสลัวที่ลอดมาแต่ไกลว่า วงตาของลู่เฉิงเวยแดงก่ำ