ฉู่ยี่ฟังคำพูดของฟางเยว่หาน นิ่งเงียบไม่ปริปาก
ทั้งตัวเหมือนถูกกดปุ่มหยุด แม้แต่ลมหายใจยังติดขัด
เขาไม่เคยคิดถึงเรื่องพวกนี้มาก่อน
แม้แต่วันนั้นที่ย่านโคมแดง ฉินชวนฉือเจออันตราย เขาก็ไม่ได้คิดถึงมัน
ตั้งแต่รู้จักกันมา ฉินชวนฉือแสดงออกอย่างสุขุมเยือกเย็นเป็นส่วนใหญ่ แถมยังนิสัยแย่อีกต่างหาก
คนผู้นี้ชอบใช้ท่วงท่าสุภาพสง่างามที่สุด ทำเรื่องที่เอาแต่ใจและน่ารังเกียจที่สุด
เขาชินกับความแข็งแกร่งของฉินชวนฉือ จนละเลยข้อเท็จจริงที่ว่าฉินชวนฉืออยู่ตัวคนเดียวโดยไม่รู้ตัว
พอนึกย้อนกลับไปตอนนี้ คฤหาสน์ฉินซื่อกว้างใหญ่นัก แต่กลับไม่มีใครเลยนอกจากฉินชวนฉือ ทุกคนล้วนเป็นแค่ลูกจ้าง
ฟางเยว่หานเห็นเขานิ่งเงียบ ร่างกายเอนพิงพนักเก้าอี้ สายตาจับจ้องบนใบหน้าคมคายหล่อเหลาของฉู่ยี่อยู่หลายวินาที
“ฉินชวนฉือต่อสู้ฟันฝ่ามาตั้งแต่เล็กจนโต”
“ความสามารถของเขาไร้ที่ติ ถ้าอยากดึงเขาลงมาจากตำแหน่งนั้น นอกจากฆ่าเขา ก็ไม่มีวิธีอื่นแล้ว ฉินเยวียนถึงได้ทำแบบนั้น”
“แต่ฉันคิดว่า เรื่องแบบนี้ เขาต้องเคยทำมาแล้วมากกว่าครั้งนี้แน่ ในที่ที่ฉันไม่รู้ อาจจะเคยเกิดขึ้นอีกหลายครั้ง”
สายตาของฟางเยว่หานลดต่ำลง จับจ้องที่ถ้วยกาแฟ “แต่ฉินชวนฉือ ไม่เคยบาดเจ็บจริง ๆ สักครั้ง ย่านโคมแดงครั้งนั้น เป็นครั้งเดียว”
“……เขาเพราะคุณ ลืมคิดไป จึงเกิดความผิดพลาด”