ประเทศ G ยามดึก
ในเขตชานเมือง มีคฤหาสน์หลังหนึ่งที่อารักขาแน่นหนา ฉินเยวียนนอนเอนกายอยู่บนเตียงในห้องนอน
เขามีรอยยิ้มพึงพอใจบนใบหน้า ปลายนิ้วเลื่อนหน้าจอมือถืออย่างสบายอารมณ์
แสงเย็นจากหน้าจอสาดส่องใบหน้าเขา ทำให้ดูทั้งตัวเหมือนแผ่ความรู้สึกร้ายกาจ
ข้อความใหม่เด้งขึ้นมา
[หลัวอัน: นายเล่นฉันเหรอ?!]
ฉินเยวียนยิ้มกว้างขึ้น เขาหัวเราะเยาะ แล้วพิมพ์ตอบกลับ
[ฉันทำอะไรล่ะ? ฉันช่วยให้นายได้ไป๋จือฉีจริง ๆ ตอนนี้เขาก็ขาดนายไม่ได้แล้ว ฉันทำตามที่สัญญาไว้สำเร็จแล้วไง]
[หลัวอัน: แต่ตั้งแต่วันนั้นมา ไป๋จือฉีก็ฮีทถี่มาก! ยับยั้งก็ไม่ช่วยอะไร! ยาที่นายให้ฉันมันมีปัญหา!]
ฉินเยวียนยิ้มลึกซึ้งกว่าเดิม
[หึ นายคิดว่าการทำให้เบต้าอย่างนายปล่อยฟีโรโมนอัลฟ่าออกมาได้ มันง่ายนักรึไง? ยาประเภทนี้ย่อมต้องมีผลข้างเคียงบ้าง ก็แค่ฮีท นายช่วยเขาทีก็จบ (. ❛ ᴗ ❛.)]
[หลัวอัน: นายก็รู้ว่าฉันเป็นเบต้า!]
[ไม่เห็นเป็นไรเลย ยาแบบนั้นฉันมีเยอะ ฉันให้นายเพิ่มก็ได้]
[แต่แน่นอนว่าต้องมีข้อแลกเปลี่ยน นายช่วยฉันทำอะไรสักอย่างได้ไหม? ยาพวกนี้คิดค้นก็ยาก ผลิตก็ยากกว่า นายน่าจะต้องจ่ายราคาเล็ก ๆ น้อย ๆ ถูกไหม?]
หลังจากส่งข้อความนี้ไป ทางฝั่งนั้นก็เงียบสนิท
ฉินเยวียนก็ไม่รีบ
เขาโยนมือถือทิ้งไว้ข้าง ๆ มือประสานหนุนใต้ศีรษะ สีหน้าพึงพอใจ
หลัวอันเอ๋ยหลัวอัน
คนมีความสามารถอย่างนาย ปล่อยให้อยู่กับไป๋จือฉีมันสิ้นเปลืองเปล่า ๆ