ไป๋จือฉีไม่รู้สึกถึงสิ่งใดรอบตัวเลย
เขาเพียงมองฉู่ยี่ตรงหน้าด้วยสีหน้าตะลึง มองดวงตาสีแดงก่ำที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา
กำแพงทางจิตใจที่มั่นคง ในวินาทีนี้ พังทลายลงอย่างเงียบเชียบ
น้ำตา ก็ค่อย ๆ ไหลรินตามมา
ในที่สุดเขาก็ให้คำตอบที่ฉู่ยี่ต้องการ
เปล่งเสียงออกมา
"……ให้คนอื่นดู"
ห้าคำ ไม่มาก แต่เป็นตัวแทนของหลายสิ่งนัก
ฉู่ยี่ได้ยินดังนั้น มุมปากก็กระตุกยิ้มอย่างขมขื่น
"หึ……พวกแกนี่มันจริง ๆ เลยนะ……"
"มีอะไรน่าดู? ฉันดูน่าขำมากหรือไง?"
"ไป๋จือฉี ฉันถามแกเป็นคำถามสุดท้าย ที่ผ่านมาแกช่วยฉัน ไม่ใช่สิ เรียกว่าช่วยไม่ได้มั้ง ที่ผ่านมาแกเข้าหาฉัน พูดคุยกับฉัน เข้ามาสนิทกับฉัน มีจุดประสงค์อื่นหรือเปล่า?"
มือที่วางอยู่ใต้โต๊ะ กำแน่นทันที
น้ำตาของไป๋จือฉีไหลรินหนักขึ้นกว่าเดิม
ความน่ารังเกียจและน่าอับอายที่เขาพยายามซ่อนไว้ ในอดีต ถูกเปิดโปงออกมา ตากแดดอย่างนั้นแหละ
เขามองฉู่ยี่ น้ำเสียงสั่นเครือจนกลั้นไม่อยู่อีกต่อไป
"แล้วทำไมนาย……ต้องถามให้มันชัดเจนขนาดนั้นด้วย?"
"ฉันมันก็คนเลวอยู่แล้ว! นายไม่รู้ตั้งแต่แรกแล้วหรือไง!"
"ถ้าอย่างนั้นที่ฉันทำเรื่องแบบนั้นไป ก็ไม่แปลกนี่! ทำไมนายต้องให้ฉันพูดด้วย? นายไม่ได้ฉลาดมากหรือไง? นึกไม่ออกหรือไง?"
"ตอนนี้นายเรียกฉันมาถามเรื่องพวกนี้มันมีความหมายอะไร? ฉันบอกคำตอบนายไป แล้วมันจะเปลี่ยนอะไรได้……"