ในเวลาเดียวกัน
รถยนต์อเนกประสงค์สีดำคันหนึ่งแล่นไปอย่างรวดเร็ว
ที่เบาะหลัง หลัวอันกอดร่างไป๋จือฉีที่เต็มไปด้วยบาดแผล พร้อมบ่นสาปแช่งไม่หยุด
“ไอ้ฉู่ยี่นี่! มันบ้าไปแล้ว! มันกล้าลงมือกับนายได้ยังไง!”
“ผมก็รู้อยู่แล้วว่าพวกนักเลงกระจอกอย่างมันไม่ใช่คนดี! รุนแรง! ป่าเถื่อน!”
เขาพลางด่า พลางใช้ทิชชูเช็ดคราบเลือดบนใบหน้าของไป๋จือฉีอย่างเบามือ
ทว่าลึกๆ ในดวงตา กลับแอบแฝงความยินดีเอาไว้
แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน
แบบนี้ ไป๋จือฉีก็จะไม่คิดถึงไอ้ฉู่ยี่นั่นอีกต่อไป…
ไป๋จือฉีร้องไห้ไม่หยุด
ที่จริงตอนที่ได้รับโทรศัพท์จากฉู่ยี่ ในใจเขารู้สึกดีใจ
ดังนั้นวันนี้ เขาจึงตั้งใจแต่งตัวเป็นพิเศษก่อนมาพบตามนัด
แต่ไม่คิดเลยว่า สิ่งที่รอเขาอยู่ จะเป็นจุดจบเช่นนี้
เขาสะอื้น มือที่สั่นเทาจับคอเสื้อของหลัวอันแน่น
“วิดีโอ… วิดีโอ…”
“ทำไม… เขาถึงมีวิดีโอ?”
หลัวอันชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่เข้าใจในทันที
“วิดีโออะไรนะ? จือฉี นายกำลังพูดเรื่องอะไร?”
ไป๋จือฉีเหมือนถูกกระตุ้น ร้องโหยหวนขึ้นมาทันที
“ผมบอกว่า! วิดีโอที่ตอนนั้นให้นายลบน่ะ!”
หลัวอันเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว
ตอนที่ไป๋จือฉีแต่งงานกับฉู่ยี่ได้ไม่นาน ก็ให้เขาแฮกระบบเพื่อนเก่าพวกนั้นและคลาวด์ ลบวิดีโอที่เคยแพร่หลายโดยมีฉู่ยี่เป็นตัวหลักในตอนนั้นทิ้งไป