ออกมาถึงถนนใหญ่ ฉู่ยี่ก็โบกรถตามสบายคันหนึ่งนั่งกลับไป
พอกลับมาถึงในเมือง ฉู่ยี่เพิ่งลงรถ ก็พบว่ามือถือแบตหมด ทว่าเขาก็ไม่ได้สนใจอะไร เดินไปตามถนนเรื่อย ๆ เหมือนเดินเล่น
เขาอารมณ์ไม่ค่อยดี
แม้จะรู้ว่าคำพูดของฉวี่ชิงเจ๋อล้วนจงใจพูดให้เขาได้ยิน แต่มันถึงขั้นที่ฉวี่ชิงเจ๋อใช้เป็นข้ออ้างพูดออกมาได้ ก็เพราะว่า มันมีความเป็นไปได้เช่นนั้นจริง ๆ
ฉู่ยี่เดินพลางคิดพลาง มาจนถึงสะพานข้ามแม่น้ำ
เขาหยุดฝีเท้า พิงอยู่ริมราวสะพาน
ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำ กลุ่มตึกระฟ้าส่องแสงไฟ แสงเงาถูกดึงเป็นเงาสะท้อนบนผิวน้ำสีดำสนิท งดงามอย่างยิ่ง แต่กลับไม่เข้ากับอารมณ์ของเขาในยามนี้เลยสักนิด
ความหม่นหมองค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น เขาล้วงซองบุหรี่ออกจากกระเป๋า เขี่ยออกมาหนึ่งมวนคาบไว้ในปากแล้วจุดไฟ มองดูผิวน้ำอย่างสงบนิ่ง
แน่นอน
เขาไม่ได้คิดเลย ว่าจะมาเจอฉินชวนฉือที่นี่
ฉินชวนฉือมองจอดำของโทรศัพท์ สายตาค่อย ๆ เลื่อนขึ้น สุดท้ายหยุดนิ่งบนใบหน้าของฉู่ยี่
เขาขยับปาก ลำคอแห้งผาก มีถ้อยคำนับพันหมื่นอัดแน่นอยู่ในอก แต่กลับเปล่งออกมาไม่ได้สักคำ
ในที่สุด เขาเพียงถาม
"...ฉวี่ชิงเจ๋อพูดอะไรกับคุณหรือ"
ฉู่ยี่ได้ยินก็เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง แล้วเบือนหน้าหนี กลับไปพิงราวสะพานเหมือนเดิม
แสงไฟจากเมืองที่สะท้อนบนผิวน้ำ ฉู่ยี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเกียจคร้านเล็กน้อย
"ไม่มีอะไร"
"ก็แค่พวกนั้น ที่แม่เลี้ยงของคุณ ฉินเยวียน ฟางเยว่หาน ต่างเคยพูดกับผม"