นึกว่าฉู่ยี่จะใจอ่อนเสียอีก
แต่กลายเป็นว่าฉู่ยี่ไม่แม้แต่จะชายตามองนามบัตรใบนั้น
รับนามบัตรมาแล้วก็โยนทิ้งลงถังขยะอย่างไม่ยี่หระ “ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง?”
สีหน้าคุณหวังดำคล้ำราวกับก้นหม้อในบัดดล
เขาคลุกคลีอยู่ในเมืองหลวงมานานหลายปี ไม่เคยถูกดูหมิ่นเช่นนี้มาก่อน!
จ้องเขม็งไปที่ฉู่ยี่ สุดท้ายก็เค้นเสียงหัวเราะเย็นออกมา
“ดี ดีมาก”
ว่าแล้วก็หันหลังกลับ กระชากภรรยาและลูกของตัวเอง
“กลับ!”
“อยากได้คำขอโทษ? มองดูตัวเองเสียก่อนว่ามันเป็นตัวอะไร!”
“ฉันไม่มีเวลามาเสียกับแกที่นี่ มีปัญหาอะไรก็ไปคุยกับทนายของฉันโดยตรง!”
พูดจบ เขาก็จะพาคนออกไป
ในจังหวะที่พวกเขากำลังจะก้าวพ้นประตูห้องทำงานไป
“ฉัวะ!”
เสียงฝ่าอากาศดังขึ้น
แก้วน้ำใบหนึ่งพุ่งเฉียดใบหูของคุณหวังไป กระแทกเข้ากับกรอบประตูตรงหน้า!
“เคร้ง——ปัง!”
แก้วน้ำแตกเป็นเสี่ยง เสียงกรีดร้องของแม่หวังเย่าจู่ดังขึ้น พร้อมกับเศษแก้วนับไม่ถ้วนที่ร่วงหล่นเกลื่อนพื้น
ทุกคนในห้องทำงานต่างตกใจกับเหตุการณ์ไม่คาดฝันนี้จนหัวใจแทบหยุดเต้น
คุณหวังยิ่งแข็งทื่อคาที่ หันกลับไปอย่างเหลือเชื่อ
ก็เห็นฉู่ยี่ไม่รู้ว่าลุกขึ้นจากเก้าอี้ตั้งแต่เมื่อไหร่
ก้นบุหรี่ถูกเขาขยี้ดับลงบนโต๊ะ
ในดวงตาเหลือเพียงความเยือกเย็น
“ฉันบอกแล้ว”
“ไม่ขอโทษ พวกคุณไปไหนไม่ได้”
ทิศทางแบบนี้ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน
ไม่มีใครคิดว่าฉู่ยี่จะลงมือจริง
แต่เขาทำจริง
ทำไมฉู่ยี่กับสวีหมั่งถึงพยายามทุ่มสุดตัวเพื่อต่อสายถึงเหอเซี่ยงเฉิน? ทำไมระหว่างทางถึงต้องทนกับสิ่งที่ฉินชวนฉือทำกับพวกเขา? ทำไมถึงต้องดิ้นรนไต่เต้าขึ้นไป?