หลังงานเลี้ยงวันเกิดจบลง แขกเหรื่อต่างทยอยออกจากบ้านของสวีหมั่ง ในที่สุดบ้านก็กลับคืนสู่ความเงียบสงบ พี่แม่บ้านเมื่อเห็นดังนั้นจึงเริ่มเก็บชามตะเกียบและทำความสะอาด
ซุนเหมี่ยวนั่งอยู่บนโซฟา มองแขกคนสุดท้ายเดินออกจากประตูใหญ่ไป ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก
เขาหันหน้าไปมองสวีหมั่งที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม สีหน้าเคร่งเครียด
"พี่ นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย"
"ตอนผมมา ไม่มีใครบอกเลยนะว่าพี่อี้จะพาแฟนมาด้วย"
พูดแล้วก็น่าอายอยู่ไม่น้อย
สวีหมั่งคราวนี้บอกทุกคนที่จะมางานเลี้ยงวันเกิดของเจียงเหมยว่าฉู่ยี่จะพาแฟนมา เว้นก็แต่ซุนเหมี่ยว
เขานึกว่าซุนเหมี่ยวเป็นลูกน้องสายตรงของฉู่ยี่ ฉู่ยี่ต้องบอกแน่ ๆ ก็เลยไม่ได้ส่งข้อความไป
แล้วบังเอิญสองวันนี้ซุนเหมี่ยวไปทำงานต่างจังหวัด งานยุ่งเป็นลูกข่าง คนอื่นรู้เรื่องก็เลยไม่รบกวนเขา ทำให้เขาคนเดียวไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย
ซุนเหมี่ยวนี่เอ่ยไม่ออกเลยจริง ๆ
ถ้าเขารู้เร็วกว่านี้สักหน่อยก็คงไม่ช็อกหนักขนาดนี้
เพราะว่ากันตามจริง เขารู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าความสัมพันธ์ระหว่างฉู่ยี่กับฉินชวนฉือซับซ้อนแค่ไหน แถมในความทรงจำ ท่าทางมั่นใจก้าวร้าวของฉินชวนฉือเอาเรื่องอยู่ พอได้ยินคำว่าแฟนเท่านั้นแหละ เขาก็เดาได้เลยว่าเป็นท่านเทพองค์ไหน
แม่ง เรื่องดี ๆ ได้มันไปหมดเลย!
ตอนนี้เห็นฉู่ยี่กับฉินชวนฉือลงเอยกัน ไม่มีเวลาปรับใจให้เขาเลยสักนิด ในใจเขานี่รสชาติราวกับน้ำห้าขวดปนกัน คิดไปเรื่อยว่าโรคสมองพังเพราะรักของฉู่ยี่เพิ่งหายดีแท้ ๆ กลับมาเป็นอีกแล้ว