เสียง "คลิก" ดังขึ้นเมื่อประตูปิดลง
ฉู่ยี่ยืนอยู่กับที่ มองประตูที่ปิดสนิทนั้น นิ่งอยู่นาน
ครู่หนึ่ง
เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แม้แต่ลมหายใจก็ยังเจือรสขม
หมดแรง ฉู่ยี่ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา
นิ้วทั้งห้าสอดเข้าไปในเส้นผม ดึงรั้งไปด้านหลังอย่างแรง
เส้นผมสั้น ๆ ร่วงหล่นจากซอกนิ้ว เผยให้เห็นใบหน้าที่ไร้ซึ่งความอึมครึมและการเสแสร้งอีกต่อไป เหลือเพียงความหงุดหงิด หมดหนทาง และ…ความน้อยใจจาง ๆ
แม่ง
แม่ง
มันเพราะอะไรกันแน่
จำเป็นต้องให้ทุกคนรู้ว่าคุณคือผู้สนับสนุนทางการเงินของผม และผมคือคนรักของคุณ ถึงจะพอใจใช่ไหม
เขารู้ดีว่าตัวเองไม่ควรมีความรู้สึกแบบนี้
ระหว่างเขากับฉินชวนฉือ มันไม่มีความเท่าเทียมกันมาแต่ไหนแต่ไร
ตั้งแต่วินาทีที่เขาพยักหน้าตกลงที่จะรักษาความสัมพันธ์แบบนี้กับฉินชวนฉือ เขาก็บอกกับตัวเองนับครั้งไม่ถ้วนว่า ต้องอดทน
แต่ทว่า…
ทว่าฉินชวนฉือกลับให้เขามากเกินไป
ไม่ใช่แค่การสนับสนุนด้านเงินทองและทรัพยากรเท่านั้น แต่ยังรวมถึงด้านจิตใจด้วย
แม้จะเป็นภาพลวงตาที่สร้างขึ้นอย่างประณีต ความใส่ใจ ความหวงแหน และ…ความรักที่ฉินชวนฉือแสดงออกมา มันสมจริงเกินไป
สมจริงจนทำให้เขาเกิดภาพลวงตาครั้งแล้วครั้งเล่า
จนถึงตอนนี้ คนที่ไม่รู้เรื่องภายในต่างก็คิดว่าพวกเขาเป็นคู่รักกัน
ฉินชวนฉือก็ไม่เคยปฏิเสธเรื่องนี้เช่นกัน
ถึงแม้ปากเขาจะไม่เคยพูดอะไร แต่ฉู่ยี่กลับรู้สึก…มั่นคง
เขาลุ่มหลงในความมั่นคงนั้น
ครั้งหนึ่ง สองครั้ง สามครั้ง…
ท่าทีที่ยากจะหยั่งถึงของฉินชวนฉือก่อให้เกิดภาพลวงตาครั้งแล้วครั้งเล่า