เมื่อได้ยินคำถามนั้น ฉินชวนฉือก็ยิ้มออกมา
เขาไม่ได้ตอบในทันที
แต่พาฉู่ยี่กลับไปที่ห้องพักฟื้นวีไอพีก่อน
เข้าไปในห้องพักฟื้น
ฉินชวนฉือเข็นรถเข็นไปหยุดตรงหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดาน จากนั้นตัวเองก็ค่อย ๆ เดินไปนั่งลงบนโซฟาด้านข้างอย่างเนิบนาบ ไขว่ห้าง ท่วงท่าสง่างาม
ถึงตอนนี้ เขาถึงได้ตอบคำถามเมื่อครู่ของฉู่ยี่ เงยหน้าขึ้นมองเขา
“แน่นอน”
“ไม่อย่างนั้น นายคิดว่าเพราะอะไร?”
สายตาของเขากวาดมองไปทั่วร่างของฉู่ยี่ แฝงนัยของการประเมิน
“นายคิดว่าตัวเองมีเสน่ห์มากงั้นเหรอ?”
แววตาของฉู่ยี่เย็นชา ไม่ได้สั่นคลอนแม้แต่น้อยเพราะคำพูดที่แฝงการเยาะเย้ยของฉินชวนฉือ
“ทำไม?”
ฉินชวนฉือเงยตาขึ้น สบตากับฉู่ยี่
เมื่อเห็นว่าฉู่ยี่ไม่ได้โกรธอย่างที่เขาคาดไว้ รอยยิ้มบนใบหน้าก็จางหายไป ดวงตาลึกล้ำไร้แววล้อเล่นอีกต่อไป
“นายอยากฟังจริง ๆ เหรอ?”
“ถ้ารู้แล้ว ก็ยิ่งไม่มีทางหนีไปได้”
ฉู่ยี่หัวเราะเย็น
“แล้วตอนนี้นายจะปล่อยฉันไปไหม?”
“ไม่” ฉินชวนฉือยกยิ้มมุมปาก พูดตรง ๆ อย่างน่ากลัว
ฉู่ยี่เงียบไป
ฉินชวนฉือหลุบตาลง นิ้วเรียวยาวเคาะเบา ๆ บนที่วางแขนโซฟา เกิดเป็นเสียงเบา ๆ เป็นจังหวะ เหมือนกำลังคิดว่าจะอธิบายให้ฉู่ยี่ฟังดีหรือไม่
ครู่ใหญ่ ในที่สุดเขาก็เอ่ยปาก
“ก็ไม่ได้คิดจะปิดนายหรอกนะ แค่รู้สึกว่าต่อนายรู้ไปก็ไม่มีความหมายอะไร พวกเราเป็นกลายพันธุ์ของอัลฟ่า เมื่อหลายพันปีก่อนพบได้ทั่วไป แต่ตอนนี้ไม่ค่อยมีให้เห็นแล้ว วิธีการใช้ฟีโรโมนก็เหมือนกับอัลฟ่า”