ฉินชวนฉือเห็นว่าเขาคาดเดาได้แล้ว ก็ไม่สนใจว่าเหอเซี่ยงเฉินเผยตัวได้อย่างไร ไร้ภาระใจที่จะขายเพื่อนออกไป
“อืม ใช่”
“ถึงตอนนี้ชีวิตเขาจะเสื่อมโทรม แต่ก่อนเขาไม่ใช่อย่างนั้น”
“เพียงแต่หลังผ่านคลื่นปั่นป่วนในทะเลจิตไม่กี่ครั้ง เขาก็ยอมจำนนต่อยีน”
“การตามหาคู่ที่มีอัตราตรงกันสูงนั้นโอกาสสำเร็จต่ำเกินไป เขาจึงเลือก…เอาชนะด้วยปริมาณ”
“เอาชนะด้วยปริมาณ?” ฉู่ยี่กระตุกมุมปาก ภาพชีวิตเสเพลไร้ขีดจำกัดของเหอเซี่ยงเฉินผุดขึ้นในหัว จนชั่วขณะไม่รู้จะพูดอะไร
เขาจึงเลิกคิดถึงปัญหานี้ หันไปสบตาฉินชวนฉือ แล้วถามคำถามที่เขากังวลที่สุด
“…คุณจะมัดผมไว้ถึงเมื่อไหร่?”
ฉินชวนฉือไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย ตอบตรงๆ
“ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ตลอดกาล”
คิ้วของฉู่ยี่ขมวดแน่น
“แล้วถ้ามีคนที่มีอัตราตรงกันสูงกว่าผมล่ะ?”
นี่เป็นข้อสันนิษฐานของฉู่ยี่ ชีวิตต้องมีความหวังบ้าง…
ฉินชวนฉือได้ยิน รอยยิ้มที่มุมปากค่อยๆ เรียบลง
เขาจ้องมองใบหน้าฉู่ยี่ ครู่หนึ่งจึงตอบอย่างเนิบนาบ
“ถ้าคุณหาได้ ผมก็พิจารณาดูบ้าง”
สิ้นเสียง ฉินชวนฉือลุกขึ้นยืน ดูเหมือนไม่คิดอยู่นานกว่านี้
“ผมยังมีธุระ คุณก็นอนเงียบๆ อยู่ที่นี่ อย่าได้วิ่งพล่านอีก”
เขาเดินถึงหน้าประตู มือจับลูกบิด นึกอะไรขึ้นได้จึงหันไปเสริม
“สามวัน พรุ่งนี้คือวันสุดท้าย”
“ผมว่า ตอนนี้คุณคงไปหย่าด้วยตัวเองไม่ได้แล้ว ดังนั้น พรุ่งนี้ผมจะพาคุณไป”
“คุณ…”
ฉู่ยี่ชะงัก กำลังจะอ้าปากเถียง แต่ฉินชวนฉือดึงประตูเปิดและเดินจากไปแล้ว