รอยยิ้มบนมุมปากของฉินเยวียนขยายกว้างขึ้นในทันที เขาหันไปมองฉินชวนฉือ น้ำเสียงแกล้งตัดพ้อ
“ท่านพี่ก็จริงๆ เลย ก่อนหน้านี้ผมไม่รู้เลยว่าพี่สนิทกับพี่อี้ขนาดนี้”
“กว่าจะรู้เรื่องของพวกพี่ ก็ต้องฟังข่าวจากคนอื่น”
มือที่ถือตะเกียบของฉู่ยี่ชะงักค้างกลางอากาศ
ถึงแม้เขาจะคลุกคลีอยู่ในสังคมชั้นล่าง ไม่เข้าใจเล่ห์เหลี่ยมของตระกูลใหญ่โต แต่ก็ฟังออกถึงความเหน็บแนมในคำพูดนี้
แต่กลับไม่เข้าใจว่าคำพูดนี้พุ่งเป้าไปที่ใคร
นี่กำลังประชดฉินชวนฉือ หรือกำลังประชดตัวเขาเองกันแน่?
สายตาของฉินชวนฉือตกลงบนใบหน้าของฉินเยวียน
“ความสัมพันธ์ของผม ไม่จำเป็นต้องรายงานให้คุณทราบ”
“ละครของคุณก็ถ่ายได้ดีไม่ใช่เหรอ? ถ่ายต่อไป อย่ามายุ่งเรื่องที่ไม่ควรยุ่ง”
รอยยิ้มบนใบหน้าฉินเยวียนไม่เปลี่ยนไป “จริงๆ เลย ผมแค่พูดไปเรื่อย ทำท่าทางดุจังนะ” เขายักไหล่ ทำท่าทางน่าสงสารเหมือนถูกพี่ชายรังแก
“เอาล่ะๆ ทักทายเสร็จแล้ว ผมก็ไม่รบกวนโลกส่วนตัวของพวกคุณสองคนแล้ว เราไปก่อนนะ”
พูดจบ ฉินเยวียนก็จะจูงหลี่มู่จากไป
และในจังหวะที่ทั้งสองหันหลังกำลังจะก้าวพ้นโต๊ะอาหาร
เท้าของฉินเยวียนยกขึ้นอย่างไม่ได้ตั้งใจ และวางลงตรงหน้าเท้าของหลี่มู่พอดี
หลี่มู่ไม่ทันระวัง ล้มสะดุดอย่างจัง
“อ๊ะ!”
เขาร้องขึ้นด้วยความตกใจ ร่างกายเสียหลัก ทั้งตัวโผไปข้างหน้าอย่างควบคุมไม่ได้