ฉินชวนฉือไม่ตอบ ลมหายใจรดลงบนผิวข้างลำคอของฉู่ยี่ ก่อเกิดอาการสั่นระริกขึ้นมา
เขาไม่เพียงไม่ยอมปล่อย กลับคล้ายได้ลิ้มรสน้ำทิพย์หวาน ไม่มีทีท่าว่าจะผละจากไป
กลิ่นหิมะเข้มข้นห้อมล้อมฉู่ยี่ดูจมิดจนแทบหายใจไม่ออก ฉู่ยี่รู้สึกได้ว่าสติของตนเริ่มเลือนรางขึ้นมา
ลางสังหรณ์ร้ายพลันผุดขึ้นในใจ
ฉู่ยี่เริ่มออกแรงผลักไหล่ของฉินชวนฉือ
"เฮ้ย… นาย จะพอแล้วนะ!"
ลมหายใจถูกกลิ่นหิมะกลบจนเต็ม ฉู่ยี่อดไม่ได้ที่จะเริ่มสั่นเทา
เขาอยากลุกขึ้นยืน แต่ต้นคอด้านหลังกลับถูกงับไว้แน่น ขยับเขยื้อนไม่ได้เลย
"เฮ้ย! ฉินชวนฉือ!"
น้ำเสียงของฉู่ยี่แฝงความโกรธอย่างแท้จริงและแววตื่นตระหนก
เขากระตุกศอกขึ้นอย่างแรง สะสมกำลัง เตรียมกระแทกเข้าใส่หน้าอกของฉินชวนฉืออย่างจัง
ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่กำลังจะปล่อยแรง ท่วงท่าของฉู่ยี่ก็ชะงักลงกะทันหัน
แล้วต่อด้วยท่าโจมตีที่เปลี่ยนเป็นตั้งรับในพริบตา
มือข้างหนึ่งของฉินชวนฉือ ฉวยจังหวะที่เขาเผลอ ลอดเข้าไปในชายเสื้อของเขา
สัมผัสเย็นวาบแผ่วเบาแนบอยู่บนผิวหนังหน้าท้องของเขา
ความเย็นเยียบกระตุ้นให้ฉู่ยี่สะดุ้งโหยง ขนกายลุกซู่ไปทั้งตัว
แกนี่มัน…
ในห้องชั้นใน ลุงจางเดินออกมา
"ฉิน…"
ตึง!
เสียงกระแทกดังทื่อๆ ก้องอยู่ในห้องนั่งเล่น
คำพูดของลุงจางติดค้าง เขามองตามเสียง แล้วทั้งร่างก็ตะลึงค้างอยู่กับที่
มองเห็นบนโซฟา ฉู่ยี่หันหลังให้เขา มือข้างหนึ่งกุมต้นคอตัวเองไว้ อกกระเพื่อมขึ้นลง
ส่วนฉินชวนฉือ…
หายไปแล้ว
ลุงจางกระพริบตา พลางจะเอ่ยถามฉู่ยี่